Pas geleden heb ik de versleten schoenen van mijn wereldreis weggegooid. Schoenen waar ik veel mee heb beleefd. Vastgebonden om mijn voeten, hebben deze schoenen vier continenten doorkruist. Ze hebben woestijnen, tropische regenwouden, bergen, rivieren, steden en slaapcompartimenten in treinen getrotseerd. Bijna geen enkel ander reisartikel is zo onafscheidelijk van de reiziger als de schoen. Voordat ik mijn reismaatjes in de vuilniszak heb gegooid, heb ik een fotoserie gemaakt van de schoenen. Met een tikkeltje weemoed, maar vooral als herinnering aan de avonturen die ik al lopend, strompelend, rennend en met pijn van de blaren met deze prachtige schoenen heb doorgemaakt. Voor de schoenen was het slijtageproces voltooid, ze vielen bijna van ellende uit elkaar. Op het internet leven ze nog voort: De Ode aan de Trekkersschoen.