Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Maandag 1 januari: 001, net begonnen, half gewonnen II

De cinema dan maar. Hilarisch, minder kan ik er niet over zeggen. We hadden gehoopt op een leuke film, mocht iets Engels zijn, maar we kwamen terecht in de nieuwste Malayam-productie. De naam ontging ons, maar het verhaal was er niet minder om. Uit wat we ervan verstonden, ging het over Abu Bakr, een moslim-vrijheidstrijder die wegens hoogeverraad in de bak kwam te zitten en er moest wachten op zijn dood. Nu, dat was allemaal niets. Toen het hoofdpersonage op het scherm verscheen, gingen alle aanwezige Indiërs zowaar zwaar uit het dak. Applaus, geroep en getier, gefluit van alle kanten. Onwaarschijnlijk. En telkens als Abu Bakr een rake opmerking of een rake klap gaf - en dat waren er nogal wat - barstte de cinemazaal uit zijn voegen. Waauw, en de geluidsinstallatie loog er ook niet om. Het verwonderde ons dat niet meer mensen doof buiten stappen. Na anderhalf uur hadden we het wel gezien en ging het weer richting kust. Vreemde blikken kregen we nog, want het gebeurt niet elke dag dat vreemden naar een typisch Indiaas product gaan kijken. En prijzig was het ook al niet: acht franken. Olifanten lopen hier ook bij de vleet. Nu iets minder. Ze zijn allemaal gevlucht toen de olifantenraad heeft besloten geen buitenlanders meer op de rug te nemen. Zeker geen drie. Na ons, de hel, wellicht, want wij kropen met drie volwassenen op de derriere van een 20-jarige vrouwtjesolifant (een koe dus) en dat beest was daar niet gelukkig mee. De foto's liegen er niet om. Nog nooit zat ik zo dichtbij het aarsgat van een tientonner. Sas zat vooraan en voelde een slurf aan haar voeten kriebelen. Ook die foto's zijn ernaar.... Ondertussen zijn we ook iemand tegen het lijf gelopen die na een oordoktersexperiment een maand in de kliniek heeft gelegen en daar toch wel wat heeft moeten slikken om van de infectie te bekomen. Sas zeer blij dat ze bevestigd werd in haar scepsis, maar aan de andere kant toch wel wat kwaad, omdat het een domme daad was van ondergetekende. Wij zijn eigenlijk blij dat we er morgen vandoor gaan, omdat Tracy Chapman en de ongebreidelde, zieke housebeats ons de oren uitkomen. Behalve de reggae bij Johnny Cool viel hier muzikaals niets te pruimen. Dus, wellicht tot volgende zitting, al kan het zijn dat we een stuk of wat dagen bij de zoutmijnen vertoeven. Om te werken. Nog dit: verwar ons niet te veel. De ene zegt 15 cm sneeuw, de andere zegt dat het net niet koud genoeg is. Wonen jullie allemaal nog in dat kleine België, want van hieruit lijkt het veel groter geworden. Groot genoeg, hopen we (letterlijk en figuurlijk) om alle asielzoekers onderdak te verschaffen. Geef die mensen een kop soep, ze zullen blij zijn. Doen. Gelukkig nieuwjaar aan alle asielzoekers.

Dikke kussen,
Sven
Saskia.

Lees verder naar dinsdag 9 januari

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.