Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Woensdag 4 april: Spelende kinderen naast een verbrand lijk (deel II)

Orchha....waaaaaw, wat een plaats. Eigenlijk viel er niets te doen, en dat maakte het heel aangernaam. Wel een paar prachtige paleizen van een paar honderd jaar oud, maar het was er zo heet dat we die maar half hebben bezocht. Veel apen in het dorp en de gieren cirkelden trouwens rond de torentjes en dat maakte het vooruitzicht niet zo leuk. En ook geen mail, weer een belevenis. Orchha gaf ons wat we nodig hadden: lekker eten in Bhola, een petieterig eethuisje aan de kant van de straat en heel wat energie voor de volgende dagen, die we - zoals bleek - meer dan nodig zouden hebben... Er liepen ook vrij veel toeristen rond, hoofdzakelijk resortpeople die puffend uit bussen werden geloodst, en - steeds met een of ander zielig hoofddeksel en witte knieën - naar het paleis werden gebracht. Andere trekkers ook, natuurlijk, en het lijkt erop dat we steeds weer dezelfde mensen tegen het lijf lopen. Nogal logisch, want iedereen die dezelfde weg als de onze doet, heeft ook ergens het plan opgevat om in Nepal uit te komen. Waar wij dus ook heengaan... Enfin, van Orchha naar Kajuraho, met het busje (heel leuk, heel warm, heel shaky...) en twee Nederlandse meiden die voor vijf maanden de smeltkroes komen opzoeken. Leuk gezelschap, inderdaad. Kajuraho was top en top, maar ook de plaats waar alles zowat in duigen viel. De eerste avond iets gegeten in het Poornima-restaurant (ik vergeet die naam nooit meer) en de volgende ochtend, nog geen acht uur later, had Sas de meest achterlijke voedselvergifting ooit. Spurt naar de wc, kotsen, waterkakken tegen de sterren op, weer naar bed, een half uur later weer hetzelfde liedje: spurtje, kotsje etc. tot de dokter kwam en haar een ware kuur voorschreef van vijftien pillen per dag. Het heeft alleszins geholpen want Sassie springt nu dartel door de straten van Varanasi. Maar nu nog eventjes Kajuraho, want daar hebben we in de tempels toch wel de mooiste erotische basreliefs gezien van het oostelijk halfrond. Beeldhouwers - zoveel honderden jaren geleden - hebben er echt wel iets van gemaakt: een hele stoeterij, olifanten, soldaten en taferelen uit het dagelijkse leven... met natuurlijk de weergave van een paar Kama Sutra-posities. Toen al... de Indiërs hebben sindsdien duidelijk niet stilgezeten. Gelukkig was la Sas ook al in orde om de pracht van de sculpturen te bewonderen. Enige minpunt in Kajuraho was dat de telefoon het niet deed, voor vijf dagen, en wij dus gedoemd tot incommunicado... Niet zo plezant, want er moesten tal van zaken geregeld worden, maar soit... alles nu in orde. Vandaag is het de laatste dag in India, want morgen gaat het op vleugels en roze wolken naar Nepal, voor wat onversneden toebak en echte rust. Varanasi, het heiligste der heiligdommen, loont - ondanks de drukte - echt wel de moeite. Hier gebeurt werkelijk alles wat deel uitmaakt van het leven: als daar zijn geboren worden en sterven. Gisteren eventjes langs de ghats gewandeld en gezien hoe gewoon een lijkverbranding hier eigenlijk is. Een beetje lopende bandwerk, dat wel en een geur van BBQ (ook dat nog) maar best wel boeiend... Het doet je alleszins hard nadenken. Over vele dingen, bijvoorbeeld over het feit dat Christophe Cocquyt een nieuwe Soulwax op de wereld gaat sturen. Wordt het Mauro of Das Pop... geen idee, maar ga over een paar maanden, op Werchter, vooral naar Goldfrapp en Harper en laat je inpakken tot de stem der stemmen... Uitgesigned tot weldra vanuit La Nepal.

Sven
Saskia

Lees verder naar woensdag 11 april

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.