Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Woensdag 5 december: Hoogtes, laagtes en financiën na één jaar op reis (deel I)

Ah die lieve mensen,

Joepie!!! We weten sinds gisteren waar en wanneer je in Los Angeles moet zijn. Zoals in vele steden geeft ook hier het weekend de boeiendste dagen. Je ziet dan alle kids op straat, zeker in de buurt van Venice Beach (de plaats waar andere steroid-nozems hun spierballen tonen), met ongelooflijke danspassen, luisterend naar de betere hiphop. Al hoort de nieuwe van DeLaSoul er hier niet bij. No eastcoast shit on this coast, sir ! Of hoe anders ze hier tegen muziek aankijken. En tapdansen is terug in. 14-jarigen die breakdancen op zijn Fred Astaire's. Wauw. Plots ben ik graag in LA, ik kijk nu al uit naar het straatentertainment van vanavond.

We zijn ook reets 1 (één, uno, un, one, ein) jaar weg! Jawel, en we moeten zeggen dat de tweede helft nog vlugger voorbij is gegaan dan de eerste. We moeten zeggen dat we eigenlijk na een jaar van huis veel meer weten, maar veel minder weten te vertellen. Noot van Sven: Sas zit de laatste tijd vol aforismen en knappe beeldspraak. Gisteren nog het historische "Ik hou van de Big Apple, ook al heeft die twee steeltjes minder". En vandaag dit en "Het leven is geen verbloeming". We sommen het even op: de afstand valt ons nog makkelijker. Na een half jaar waren we nog steeds met tijd begaan, nu mogen ze ons van Zuid-Amerika naar Afrika vliegen en we zouden er zelfs blij mee zijn. Persoonlijk heb ik gemerkt dat ik met Werchter (begin juli) nog steeds bezig was met het thuisfront. Ik wou weten wie waar en wanneer speelde. Tijdens Pukkelpop (twee maanden later) kon het me niet meer schelen. Wat natuurlijk wel heel leuk was, was het overkomen van Isabel, Peter en Cor. Misschien dat het feit dat er mensen op bezoek kwamen ons minder aan het thuisfront deed denken, maar soit. Andere hoogtepunten (lees: pluspunten). De keuze om eerst zeven maanden in Azië door te brengen en dan vijf maanden in Aussie en Nieuw-Zeeland bleek pico bello. Na zeven maanden was het genoeg. Vooral ons verplaatsen van punt a naar b werd een hele opgave. Ergens in Azië op één plaats blijven voor langere tijd zou veel beter gaan. Knoop het in jullie oren. Mochten jullie ooit beslissen naar Azië te trekken in een korte tijdspanne, kies dan voor een of twee landen, en niet voor drie of vier, zoals zovelen doen. Reizen moet plezant blijven, het mag geen opgave worden. Alle luxe, herkenning en vooral het veiligheidsgevoel en gemakkelijk vervoer kwamen dan ook als een geschenk. Resultaat was natuurlijk dat het tweede deel van de reis ons veel meer geld kostte. Minpuntjes: overal te weinig tijd. We hadden meer naar broerie en Peter I. moeten luisteren. We gaan zeker naar Afrika met deze instelling: plan niks! Trouwens, we zullen ook veel minder afstand afleggen. Het zal het reizen alleszins aangenamer maken. Zelfs nu kiezen we daar al voor: niet dat Mexico, het kleine Honduras en Guatemala niet volledig bereisbaar zijn in vier maanden tijd, maar voor ons mag het gerust enkel Guatemala zijn. We zouden ons echt niet vervelen. Trouwens, na lang reizen zoek je ook meer naar contact met de bevolking. Bij de weg: wij gaan in een schooltje in Guatemala een cursus Spaans volgen en zullen daar bij de lokale mensen slapen. Daar kijken we nu al naar uit. So Carolina y Gabi y Javier, here we come! De nunca hablamos Espanòl. No es dificil. Hablamos como Julio Iglesias y Christina Aguilera. Son dos personas (son mujeres) muy simpaticas. Hasta luego. Andere minpunten, ook al lijkt het al eeuwen geleden: Sassies overval in Kuala Lumpur. Al had dit niets met de reis op zich te maken. Loop in Gent om elf uur 's avonds en het kan je ook overkomen. (Is spijtig genoeg nog gebleken ook). Het drankprobleem van de aboriginals in Australië heeft ons ook erg geraakt en verbaasd. Nog erger vonden we het feit dat bijna alle Australiërs niet te spreken zijn over deze mensen en steeds racistisch uit de hoek kwamen. Ook hun onverschilligheid tegenover de situatie na 11 september en hun houding tegenover de bootvluchtelingen vonden we maar niks. Toen er eind oktober echter boten met Aussie-soldaten naar Afghanistan vertrokken, kreeg je plots wel nieuws over de situatie. Met andere woorden: Nieuw-zeeland en Indonesië blijven de favoriete bestemmingen nummer één. Niet dat we terugkomen naar Aussie niet zien zitten, hè. Het blijft qua fauna en flora een wondermooi land.

Lees verder naar deel II.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.