Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Donderdag 6 december: San Diego Maradonna

Kinderen, haaidie! Wij dus alweer, nog even uit het koude, maar wel heel aangename en zonnige San Diego. Pakken betere sfeer dan in het snotty Santa Monica. De mensen zijn heel veel relaxter, maken tijd voor een praatje en lopen niet de godganse dag een spiegelbeeld achterna. Het gaat dus goed. Vorige week hebben jullie onderdanen nog een heel leuk feestje meegepikt: een internationaal get together bij een paar Russen. Het zat namelijk zo: we hadden een toffe perin leren kennen (Hilde dus) en zij kon ons voor een nachtje of twee te slapen leggen in Orange County, een eindje buiten Los Angeles. Nu, ze was uitgenodigd voor een soireetje bij een stel Ruski, en wij dus ook. Een heel fijn gegeven, ware het niet dat we er natuurlijk niet met lege handen mochten aankomen. Wij dus in zeven haasten naar een grootwarenhuis voor een paar liter drank. Bleek dat we geen alcohol mochten kopen omdat we geen Californisch ID hadden. Een paspoort was blijkbaar niet voldoende. "That is our policy, Sir", ging het dan. Wel meneer, steek dat maar waar je het wilt. Gelukkig had juffrouw Hilde wel een cool ID. Twee flessen champoeper kregen we mee. Het feestje zelf, wel, dat was heel internationaal: een Chinese madam, een Koreaanse, een Griekse, een Indiër, drie Kezen, drie Oekraïeners en drie Belgen. De wereld was goed vertegenwoordigd. Het maakte meteen ook duidelijk hoe de communicatie tussen de mensen lag: de Russen zeiden het met Vodka, de Indier met bier en wij met sloten Margarita. Een heel fijn onderonsje daar in dat flatje. (Flatje: ze betalen hier 1700 US$ per maand) En daar kwam ook nog eens bij dat die Russen een unieke en bijzonder goeie muzieksmaak hadden: Gotan project, muziek van de Kusturicafilms en heel het oeuvre van die Duitse geföhnde apen, Modern Talking. Het kon echt niet meer stuk. Dansen als derwisjen, drinken als Finnen en zeveren als Vlamingen…Vreemd was wel dat de meeste mensen al rond elf uur naar huis gingen. Een beetje een rare feestgewoonte: het begint hier om vijf uur en eindigt tegen ten elven, ten twaalven. Juffrouw Hilde woont trouwens in een zeer rustige buurt, aan een vijvertje. Feit is zelfs dat het complex waar haar appartementje ligt, beschikt over een heus fitnessgedoe en twee tennisvelden. Ook jacuzzi en al. Mooi zo. Is trouwens typisch Amerikaans. Je huurt vrij duur een appartement in een immens groot complex, maar je krijgt er wel private parking, zwembad en allerlei "gratis" bij, hahaha. Trouwens, niet alleen winkels zijn hier 24 uur per dag open, ook de gymzalen. Brei daar maar eens een logica aan: wie gaat nu in godsnaam om vier uur in de ochtend aan gewichten staan sleuren? Batman misschien, of Bush? Ook zijn we met Hilde (uit Lommel, maar werkt in Los Angeles als productontwikkelaar) naar het Getty Museum geweest. Mooie dingen en alleen het gebouw al (van de hand van Richard Meyer) is zeer adembenemend en prachtig. Wat ons nog het meest van alles verbaasde was een brief van president Bushcameree: hij spoorde de mensen erin aan toch wat geld te storten voor een fonds dat opgericht werd voor de Afghaanse kindertjes. Que?? Hij bombardeert de hele regio naar de verdoemenis, en toch wil hij de barmhartige Samaritaan spelen. Totaal onbegrijpelijk. En al die Amerikanen maar geld geven… we zeiden het al: totaal mesjogge die lui. Ondertussen is ook al duidelijk geworden dat het Belgische magazinelandschap een grote soep wordt: Van Thillo heeft Expres opgekocht, maar vult het blad nu met dezelfde nonsens als Dag Allemaal en Zondagsnieuws. Drie keer dezelfde inhoud onder een andere cover. De mensen zullen vreemd opkijken. “Ooooohhh, Marie, dor ies weer een nief boekske; kzalt maar koepen veuj de Fons er iet van zeit". Of zoiets, we weten het ook niet goed meer. Positief dan weer is dat de Standaard en Che interesse hebben voor wat geschrijf. Dat kan eigenlijk niet beter. En het begint ons stilaan te dagen dat jullie daar het laatste jaar ook niet stilgezeten hebben: kinderen kopen, en nu blijkt alweer iemand getrouwd, en heeft iemand anders een huis gekocht. Zeer goed. Laat de wereld maar draaien, want het is nodig. San Diego is best wel leuk. Even duur - of iets minder dan Santa Monica - maar dat kan de pret niet drukken. We mogen alweer een paar films op ons immense filmliefhebberspalmares zetten: Behind Enemy Lines en The Last Castle. Oer-imperialistische Americana, maar wel goed gemaakt; de eerste over een operatie in Bosnië die totaal verkeerd afloopt (en ook weer goed) met de fantastische volzin: “You Americans only think about yourselves.” En de tweede met Robert Redford als generaal die in de bak terechtkomt en daar wat gaat hannessen. Fijn voer. Trouwens, nu al staat voor jullie twee onderdanen vast dat "The Royal Tenenbaums" dé film van 2002 wordt. Nog beter en in de trend van Billy Elliott. Gaat dat zien. Goed zo, kids. Op naar Mexico, eindelijk, na een week ploeteren, en dat kan alleen maar goed nieuw wezen.

Dikke kus

Hoofden Sven
Hoofden Saskia

Lees verder naar donderdag 13 december.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.