Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Vrijdag 8 februari: Guatemala: Tarzan is onze grote vriend (II)

Na Merida ging het naar Tulum, een lui-oord aan de Caraibische plas en ook alweer een Maya-site. Niet dat we zeer veel zin hadden in nog een ruïne. Tulum bleek de ideale plaats – zij het wel een beetje duur – om te relaxen. Met onze voeten in de turkoise pracht van de Pacific en ons derrière in een hangmat, ondertussen aan een goeie cocktail slurpend. De boeken werden bovengehaald en de innerlijke mens kreeg ook waar hij naar snakte: troost van filosofie van Alain De Botton. Niet meteen kleffe koek (Shoppenhauer, wat een man: "Het leven is een vergissing." Enkel een periode om terug te gaan naar het niets, dat volgens hem veel beter is dan heel de periode op aarde te moeten lijden. Nietzsche was het daar ook eerst mee eens, maar hij ging in de bergen wandelen en dat veranderde zijn denken), maar met een zuchtje wind verteerde het makkelijk. Een paar dagen lagen we in elkaars armen, gingen we spartelen in de zee en aten we ons te pletter aan octopus, vis en verse pasta. Het leven was goed en lachte ons toe. Het enige minpunt aan heel Mexico (behalve het feit dat het veel te duur is) is dat er geen wijn te vinden is. Vreemd. En als je toch een glas wil drinken, betaal je (zeker in een oord als Tulum) 200 bef, zijnde vijf euro. Tja. Drie dagen Tulum bleek genoeg. Het werd trouwens weer de hoogste tijd naar Cancun te trekken: ouders moesten hun vlucht halen. Terug naar het idiote oord. We zullen er weinig woorden aan vuil maken: Cancun blijft een kutstad. Voila. Ze hebben er geen schoenmakers en je vindt er geen tampons. Oh, nog wel een filmpje meegepikt "Ocean's Eleven." Niet meteen de film van het jaar, maar wel leuk vertier en de moeite waard als je in een stad zit waar hoegenaamd niets te beleven valt. En voor één keer is die terzelfdertijd bij jullie te zien.... Oudjes op hun vlucht gezet en wij mochten meteen door naar Chetumal, de (ook alweer) laatste halte in Mexico. Chetumal had ook niet zo heel veel te bieden, behalve een betoging toen we er aankwamen. De mensen hier beginnen hoe langer hoe meer pissed off te raken. De overheid drijft de taksen steeds hoger. Voorbeeldje: als je moet pissen en je bevindt je in een busstation, dan moet je twee pesos betalen. Niet voor de toiletjuffrouw, maar taks. Zeiktaks, by Jove. Je kunt je dus inbeelden dat deze situati e niet al te lang zal blijven duren. Onze taxichauffeur vertelde ons dat Mexico afstevent op een Argentinië-situatie. Tja, hoe kan het ook anders. De mensen verdienen hier zeer weinig en betalen voor alles evenveel als wij thuis. Of meer. In Chetumal hebben we dan ook enkel het prachtige museum bezocht (perfecte afsluiter als introductie in de Mayacultuur) en ons wat gelaafd aan liters water, want het was er verdomd warm. De dag erop de bus op naar Guatemala. Door Belize. Een mooie rit, die heel veel beloofde. Belize zelf – we moeten er ooit eens terug, als we meer tijd en geld hebben – is totaal iets anders. Black! Engels en duur. Het loopt er trouwens ook nog vol Mennonieten, die met paard en kar de wegen onveilig maken. We hebben tijdens de rit door het adembenemend landschap trouwens een lijk gezien. Of het moest iemand zijn die heel diep lag te slapen. De mensen stonden er rond en keken ernaar. Zeven uur later stonden we in Flores. Exit Mexico. We zitten er nu nog en gaan straks, tegen twee uur, naar Tikal. Naar het schijnt is het de mooiste Maya-site in Centraal-Amerika. We zijn alvast benieuwd. Thing is dat we er een paar nachtjes zullen blijven hangen om 's morgensvroeg (vijf uur) de apen te horen ontwaken. Mono's heet dat hier. Flores zelf is een heel aardig, rustig schiereiland in Lago Peten Itza, amper een zakdoek groot, met vriendelijke mensen en lekkere fret. Aan het zwembad gelegen en ons gedragen alsof we slechts twee weken van huis zijn en de rest van het jaar werken zoals de meeste mensen. Het meer is prachtig en we hebben dan ook voor geen geld kajaks gehuurd en een boottochtje gemaakt. Ook hier zijn bijna geen toeristen. Gevolg: we konden langs de vier kanten kilometers kijken en zagen enkel water en regenwoud. We bleven dobberen tot na de zonsondergang. Ook dat was met enkel ons beiden op het water zeker een hoogtepunt van de laatste vijftien maanden.

Tot zover lieve vrienden,
heel veel liefs,

Saskia en Sven

Lees verder naar vrijdag 22 februari.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.