Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Maandag 8 oktober: Ode aan Ludo Deesmans in tijden van oorlog (deel II)

Adelaide gaf ons ook de gelegenheid eens naar de tandarts te gaan. Moet wel. Jaarlijkse controle. Het is zelfs zo dat je van de Belgische overheidspatsers elk jaar naar de tandarts moet, wil je geld terugkrijgen van het ziekenfonds. Wij dus hier in een lekkere stoel. Onder handen genomen door een Thai. Het was een heel vriendelijke kerel die ons de Aussie-kant van het tandartswezen liet kennen: veel meer oog voor detail en het welzijn van de patient. En voorlichting. Als je in België gaat, word je in een stoel gedropt, krijg je een prik en je gaat na een uurtje boren en wat loodgieterwerk weer naar huis. Hier niet. Je krijgt eerst wat uitleg wat er gaat gebeuren, er wordt een zonnebril op je neus gezet, tegen het licht, en je krijgt zelf een spiegeltje zodat je kunt zien wat er loos is. Heel fijn. Wij werden tandgezond verklaard. Net goed, want we willen niet met een tandeloze bek in Mexico aankomen. Dat zou alleen maar miserie opleveren. Van de tandarts ging het naar fe film en de sauna. Eindelijk wat zweet onzer aanschijns, na al die tijd. En de film, welja, ook best wel meegenomen; alleen jammer dat hier niets bestaat als de Studioskoop, of de Sfinx. Enkel de grote kaskrakers vinden hun weg naar het grote doek. Wij moeten onze vingers aflikken - tot ieders verveling - als we lezen dat er weer een fantastische hap pellicule in roulatie werd gebracht. Tja, op de tv-zenders valt af en toe wat goed voer te rapen, maar pas tegen elf uur, en dan liggen wij al met een oog naar de volgende dag te loeren. Enfin, we weten nu wel dat We Will Rock You van Queen al in de Middeleeuwen gespeeld werd, en dat zelfs AC/DC uit die periode dateert. Dat zou veel verklaren, eigenlijk. Ook American Sweethearts en Legally Blonde gezien en genoeg gezegd. Morgen terug de baan op en het moet toch even gezegd: onze campervan oogt als een juweeltje en klinkt als een club met een batterij Bose-speakers. La Bonita heeft de gordijntjes omgezoomd als de beste. Hey, daar ligt een nieuw beroep in het verschiet. Dankzij de kundigheid van oom De Potter, en de gordijnkwaliteiten van Bonita ziet ons tijdelijke rijdende huis eruit als een luxe fort op wielen. De volgende eigenaar zal het geweten hebben. Lekkuh puh aan al diegenen die het moeten stellen met kussens van twintig jaar oud. Viezigheid hebben we gisteren nog gezien in een uiterst boeiende documentaire over wat er zoal in je kussensloop terechtkomt. Pure chemical warfare. Eeeeeeek, wat een rotzooi komt van die scalp afgedonderd. Levensvormen die zelfs Darwin over het hoofd heeft gezien. En wat nog rest: behalve een concert van Henry De Rollende Grijsaard en een fantastische versie van Marvin Gayes' Sexual Healing door Ben Harper, zijn wij danig onder de indruk (lach voor een keertje niet) van de nieuwe single van Kylie "Ik heb mijn tanden gehaald bij de beverpatrouille" Minogue. Australiës meest begerenswaardige exportproduct, met een dijk van een nummer "can't you get you out of my head". Waauw, wat een beat, wat een fin-de-siecle-decadentie en dat aan het begin van een nieuw millennium. Waar gaan we dat schrijven. Oh ja, Rollins (misschien dat een duet Rollins-Minogue wel wat kan opleveren; kindjes met een satanische lach; en dat met die mond) was okee, maar de man is oud geworden. Stonden - jajajaja - ergens in een boekenwinkel te zoeken naar een theorie-fotoboek en meneer stond te grasduinen in een of ander boek. We hadden hem haast niet herkend. Grijs, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen. En wat dat boek betreft: naast wat fotogeschrijf ook een statief gekocht. Met andere woorden: we geven onszelf een maand en dan moeten onze kiekjes in de Worldpress 2001 kunnen staan, hahaha. En, vandaag nog even gaan luisteren naar wat je zoal uit een didgeridoo kunt krijgen. De moeite. We trekken dus weer naar het noorden, en dat betekent dat de aanschaf van een didgeridoo tot de zeer waarschijnlijke mogelijkheden behoort. We zijn nu al aan het oefenen op de circulaire ademhaling. Af en toe krijgt een van ons een paarse kop, maar een slag op de rug en ook dat is verholpen. Eh ben, nozems, dat zal het zijn voor een paar dagen, of zo, want de outback lonkt en daar blijkt geen mail voorhanden. Tot in Alice.

Inderdaad, ook ik naar oude gewoonte nog even. Kathelijne (goede vriendin en niet Hermans) zit in NY waardoor ik toch nog iets meer geïnteresseerd het laatste nieuws volg. En inderdaad: Jef Lambrecht en Greet De Keyser brengen ook in Aussie het nieuws van Kabul. Voor de rest valt mij ook op en stoort het mij mateloos dat de Australiër wel net onder het grote gat in de Ozonlaag mag wonen, maar zich geen bal aantrekt van milieubescherming. Ook in een grote stad als Adelaide kun je in geen enkele fotowinkel je batterijen kwijt. Van recyclen hebben ze nog nooit gehoord. Ze verkopen hier zelfs al hun sausjes en boter allerlei (boterham en bak) in van die ellendige spuitbussen. Echt. Je herkent een Australiër al meteen in een guesthouse als hij met de spuitbus zijn kookpan begint vol te spuiten. Benieuwd of dat in Europa zal verkopen. O ja, wij hebben nog een avondje gebowld ook en voor de mensen die er al naar vragen: wij komen niet voor eind maart 2002 naar huis. Peace.

Saskia en Sven
Adelaide, Australië, 7 en een half uur later!

Lees verder naar woensdag 17 oktober.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.