Dinsdag 9 januari: Kleuters met peper en zout
Liefste mensen, wat een week hebben wij achter de rug (de bruingebrande, nog steeds, al begint die nu te vervellen). Jullie trotters hebben het echte hart van India gezien. Zuid-India weliswaar, want het noorden staat nog op stapel. Aan ons de leegte. Wij hadden ons in het vaderland al voorgenomen een project ten voordele van de zoutmijnkinderen in Tirunelvelli (spreek uit Tirunelvelli) te bezoeken, om toch ook iets actiefs te doen (Sas voor radio, ik voor de schrijfmagazines). Het werd natuurlijk veel meer dan dat. Onze ogen - alle vier, en het felle licht van de gele ploert kon daar niets aan veranderen - gingen open, als een mossel in de zee. Ellende hebben we gezien, maar ook heel veel vreugde, broederschap en geluk. India heeft zijn dubbele kant alweer laten zien, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. De verschillende projecten - allemaal onder de noemer van SCAD (Social Care and Development) - proberen de armste laag van de bevolking een wat beter leven te geven, en ze slagen daar, na 15 jaar hard werken, gezwoeg en het opboksen
tegen de Indiase mallemolen van de bureaucratie, wonderwel in. Wat hebben wij gezien? Sedentaire gypsies, die door hun medeburgers verguisd worden, nooit een waardige blik krijgen, en hun lange leven moeten slijten in lompen-tenten. Zij krijgen sinds kort de mogelijkheid hun kinderen naar school te sturen, en daar zijn ze heel blij om. Een leprakolonie, waar een stuk of veertig families aan een nieuw leven proberen te werken, nadat ze door
hun familie op straat gezet werden. SCAD zorgt voor huizen, en een maandelijkse zakcent.
De snakecharmers, een beroep dat zo veilig is als het reinigen van het spoorwegtraject Brussel-Gent, die eindelijk ingezet worden om slangen te vangen, en ze terug in de natuur te zetten. De sissers leggen niet langer het loodje, maar worden door de onvervaarde bezweerders zo stoned gemaakt als een geconstipeerde kip, en weer losgelaten in veiliger oorden. Bij veel van die mensen ontbreekt een aantal vingers. Een beet betekent een vinger minder. Voor de rest een paar moslimschooltjes, waar jonge kinderen les krijgen. Kinderen die anders van 6 tot 19 uur beedies moeten rollen. Gelukkig leren ze nu lezen en ziet hun toekomst er iets beter uit. Het steunen van initiatieven als dit, heeft ervoor gezorgd dat de oprichter van SCAD, Mr. Cletus Babu, een ex-priester, zijn kazuifel aan de haak heeft moeten hangen, omdat zijn manier van werken niet echt overeenkwam met de rigide wetgeving van zijn kerkelijke oversten. Ook interessant is het opnieuw kweken van medische kruiden. Mensen leren weer natuurlijke kruiden te gebruiken, zoals hun voorvaders dat eeuwen geleden deden. Fijn om te weten dat het sap van een gekookte hibiscusbloem goed is voor maag en darmen en zelfs de hele constitutie positief beïinvloedt. Dat en heel wat anders, of course. Last but not least, indeed, de zoutmijnkinderen zelf. Ondanks het feit dat er niet gewerkt werd - wegens
regenseizoen, of te veel regen in het zuiden - hebben we toch een goed beeld gekregen van hoe het er in de saltpans toegaat. Een 60 km lange strook met niets dan zoutvelden, waar bergen natrium (?) op raffineren liggen te wachten, en waar normaal gezien duizenden
mensen werken. Ook kinderen, tot voor kort, maar SCAD heeft ze daar weggehaald en ook in de klas gezet. Wij hebben de eerste generatie learners zien zitten en zij zagen hun situatie blijkbaar ook wel zitten. En, wat nu. We hebben twee van die kinderen geadopteerd. Een dreumes zal een jaar (en we hopen ook het jaar erna) welvaren met het geld dat we bij
elkaar gesprokkeld hebben op ons afscheidsfeest, en een andere peuter hebben wijzelf tot onze kleine gemaakt. Dat hun toekomst gevuld mag zijn met mooie kleuren. Vanaf nu zijn we niet meer met twee. Haha...
Kussies
Sven
Saskia
Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.
© Alle teksten en foto's copyright Saskia en Sven 2000-2001.