Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Vrijdag 9 maart: Tijd voor een sprookje van 1001 nacht (deel I)

Vrienden allemaal, verliefden, herboren herders van het vlakke land, kinderen van moeder aarde, nonkels, ooms, tantes, neven en nichten, kozijns, aangetrouwden, broeders, zussen, halvelingen, tuinkabouters en alle anderen. We hebben de finale ruimschoots gehaald: dag 101 zit erop. Aan ons de eindmeet, de miljoenen en al wat er bij komt kijken. Joepie en hoera, veel cola, weinig spa, we zitten in het noorden en verlaten het weldra. Mensenlief, afkicken dat wij gedaan hebben. Het verblijf op het Belgische Consulaat in Mumbai, bij twee zeer gastvrije en vriendelijke mensen van goede wil, heeft ons toch even doen inzien in welke a-luxe wij al drie maanden vertoeven. De luxe van een warme douche, een zacht bed, frisse pintjes, echte Hoegaerden, chocolade van de Gouden Kust, kaas van om de hoek en broodjes van de Iraanse bakker, een Parsi met bloemwitte handen en veel broodkennis. Het is ons daar - met andere woorden - heel goed meegevallen. Zelfs naar de film gegaan, aldaar, in de Sterling, een van de vijf of meer cinemazalen die Bombay rijk is. Dit keer niet naar een of andere Hindi-of Tamilfilm, maar wel naar het onovertroffen, nec-plu-ultra, superbe, tot tranen toe bewierookte, immens boeiend en aangrijpende Castaway, met de onverschrokken held van het witte doek, Mr Tom Goethals, nee, de heer Tom Hanks. Dat was het. De film viel best wel mee, en het publiek had er ook wel zin in. Gelukkig waren de opgekomen Mumbaiezen niet zo luidruchtig als de mensen in Varkala, al maakten ze met het openen van duizenden zakjes ruftende chips en liters cola - of Thumbs Up, de populaire lokale variant - genoeg lawaai. Enfin, zelfs de kleinmannen, de ukkies van 1 en 2,5 jaar die achter ons aan het kwijlen waren, konden de pret niet drukken. Het was, moeten we eerlijk wezen, een fijne film. Niet super, niet slecht, maar gewoon een aardige prent. Dat was het zowat voor Bombay, of nee, wacht eens, niet echt. We hebben er iets te veel centen uitgegeven, maar wat wil je in zo'n stad? Sassie lief heeft er - en ik vermoed voor de eerste keer in haar jonge leven - een waar juweel gekocht. En wat voor een. Amai, mensenlief, berg jullie hangertjes en oorbellen maar op. Of nee, verkoop ze vlug nu ze nog waarde hebben, want als wij terug komen zal het kleinood van Sas al jullie schitterdinges in het niet doen verdwijnen. Een mooi stukje vakwerk, met een heel zuivere steen die fonkelt in de zon. Ook het prachtige fotoboek van de Parsis zal binnenkort ergens in onze huiskamer staan. Parsis, beste mensen, hangen het Zoroastrisme aan, een heel oude godsdienst. Er zijn er nog maar 150.000 van in de hele wereld en de helft daarvan leeft in India, waarvan een groot deel in Mumbai. Wat meer is, de Parsis zitten op de meest belangrijke plaatsen (qua macht) en delen her en der de lakens uit. Tata, de autoreus, is een Parsi, maar ook Freddie Mercury - geboren als Farrokh Balsara, op Zanzibar - was er een. Een boeiende wereld toch?

Lees verder

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.