Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Vrijdag 11 januari 2002: De wens naar een beenharde vaste drol (deel I)

Lieden in de koude,

Net zoals de dagelijkse afspraak met de Fabeltjeskrant, hebben we ook besloten jullie nog wat nieuws te laten geworden uit het grote bos waar de vreemde beesten huizen. Alweer een eind in januari, nog aan toe, en dat kan toch ook weer tellen. Het eindigde in Oaxaca zoals het hoorde, met oud en en nieuw. Niet zo heel erg veel soeps. Kerst was er feestelijk, werd er gevierd zoals we dat nog niet echt gezien hadden en kreeg het mooie epitheton 'de processiewuivend' opgekleefd. Nieuw zouden we ergens in Mazunte gevierd hebben, ware het niet dat La Sas plots af te rekenen kreeg met een waar beest in haar buik dat zich bezighield met het reorganiseren van het darmflora en de sappen uit de spelonken van de maag. Resultaat: wc-loop, hoge koorts, beetje erg ziekjes. Te ellendig om de bus in te kruipen, zeker voor de negen uur durende rit naar Mazunte, door een haarspeldbochtenlandschap dat zijn gelijke niet kende. Edoch, na enkele dagen liep Sas alweer vrolijk fluitend door de straten en na een korte kuur van de superbe Oaxaca-chocolade (vanille, echt wel heel erg lekker) en een paar koppen Jamaica-sap (van hibiscusbloemen, super verfrissend) konden we toch de bus in. Dat was om het zacht uit te drukken een van de vreselijkste busritten ooit. De chauffeur dacht wellicht dat hij in een F1 zat en loodste zijn (weliswaar) eersteklasvehikel als een bolide door de haarspeldbochten richting Pochutla. De man had er bovendien niets beter op gevonden dan de airco in zijn voituur even af te zetten, zodat we allen konden genieten van een temperatuur die stelselmatig met enkele fracties van graden de lucht in ging. Tel daarbij de dampen van de mensen, de mezcalzwangere adem van de Mexicanen, de tlalluda in de maag van ondergetekende en je kunt je wellicht inbeelden dat een ritje op de Vampire in Walibi klein bier was vergeleken met wat wij daar meemaakten. Van slapen kwam helemaal niets meer terecht. Meer nog: de tlalluda (een op tortilla gesmakte hoop kaas, avocado en tomaat) begon zich te keren. Om twee uur 's nachts was het zover: kotsconcert in D-groot. Een trui onder de smurrie en een bek die ongelooflijk stonk. Ze zullen het geweten hebben. De bochten begonnen gelukkig te minderen en wij konden na een helse rit terug genieten van frisse lucht. Pochutla was ons deel. Van daar meteen naar Mazunte, een liefelijk strandoord, een plaats waar de polsslag iets trager loopt, waar de zon onze alweer bleke smoelen teisterde en waar we ons mochten laven aan het zoute sap van de zee. Een zeer rustig dorpje, ondanks het feit dat het er vol Italianen en Argentijnen zat die er hun vakantie doorbrachten. Gedreadlockte hombres with big cahunas. Yes. Nu ja, wij gingen ook naar Mazunte omdat we in Oaxaca een Brusselse madam tegen het lijf waren gelopen die er een project van een andere Brusselse had bezocht. La Casa Oaxacana heet dat ding. Meteen het idee gehad om die vrouw even op te zoeken en wat bleek: ze houdt zich al negen jaar bezig met de kinderen uit de omliggende dorpen. Een beetje naschoolse opvang, wat educatieve activiteiten en dergelijke. We hebben een paar dagen opgetrokken met een paar jonge, begeesterde vrijwilligers en waren onder de indruk van hun onbaatzuchtig gedrag. (O, wie het wenst kan daar altijd een paar maanden gaan meehelpen... gewoon effe vragen en we geven jullie het contactadres).

Lees verder voor deel II.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.