Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Woensdag 11 april: Nee-ja-pal (deel II)

Het enige nadeel is dat de smog hier vervaarlijk door de straten zweeft. Te veel auto's, en daar moet dringend iets aan worden gedaan. Dat en het feit dat de Maoïsten hier danig van hun tak maken. Die gasten hebben een paar weken geleden een stuk of dertig politiemensen vermoord. Het is dikke ambras. De reden is dat de overheid totaal niets doet om het land wat vooruit te helpen. Dikzakken die enkel op eigen gewin uit zijn en zich dikke vierwieljeeps aanschaffen in plaats van plannen uit te dokteren om uit de put te klauteren. De Maoïsten krijgen steeds meer respect en symphatie, ook van de intellectuelen, omdat zij daarin wellicht een platform zien om hun ideeën te uiten en zo de revolutie te ontketenen. Wij wachten af, maar ik weet zeker dat het grootste deel van de buitenwereld niet eens weet wat hier gaande is. Misschien is dat maar best. Een fluitbom tijdens het ontbijt lijkt verdacht veel op een verdwaalde Scud-raket en wij weten nu waarover we spreken. Welnu, tussen al die commotie door, hebben we toch onze fysieke innerlijke mens een cadeautje gedaan: een ware mountainbiketocht naar Godavari, een dorpje twintig kilometer buiten Kathmandu. Met z'n drieën: Sas, Sven en Jesse, een Canadees, de sympathieke jongeling die we vorig jaar in Laos en Cambodja hebben ontmoet en nu ook in Nepal zit. Het kan verkeren, dat zei de paus ooit, en hij gleed uit over een stuk zeep... jaja... Welnu, het tochtje was me wat. Sassie, nooit om een stunt verlegen, ontplooide zich als een ware cyclocrosser, de vrouwelijke Groenendaal en reed de mannen in de vernieling. Zeker als wat. De mannen keken ernaar en vonden dat het goed was, tot de ketting van de fiets van Jesse het begaf. Letterlijk, het vreselijke schakeltouw brak gewoon doormidden. Stonden wij daar mooi op een heuveltje. Gelukkig zijn de Nepalezen zeer behulpzame en vriendelijke mensen en was het euvel heel snel verholpen. Ze hadden de ketting er wel fout opgelegd, maar ach, geen kat die daarom geeft. Enfin, het was een mooi ritje, eerst bergop, dan bergaf. De juiste chronologie. En nu is het wachten op Nieuwjaar, want dat belooft wat te worden. Wij gaan morgen naar Bhaktapur, een eindje buiten Kathmandu, waar een waar feest het niefjoer moet inluiden. Het wordt weer een volksbacchanaal zonder gelijke, zoveel staat nu al vast. Later, over een paar dagen (wellicht de zestiende april) gaan we voor vier weken de bergen in, voor een trektocht (Annapurna Circuit) die ons hoogtes en laagteszal bezorgen, maar ons vooral nietig zal doen voelen tussen een paar van de hoogste toppen ter wereld. Dat wordt lachen. Dit is dan wellicht de laatste mail tot veertien mei. Wees er zuinig op, want 't zijn de laatste...

Kus,
Saskia en Sven

Lees verder naar vrijdag 11 mei

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.