Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Donderdag 13 december: Laat ons bidden voor Marie van Gaddeloep

Lui in de verte, in de koude ook. Hasta la pasta... buen dia y todo. Inderdaad. Mexico in al zijn facetten. We lopen hier nu al meer dan een een week rond en we beginnen ons steeds meer te gedragen als echte Mexicanen. Buen Dia señor, puede decirme donde esta la taquilla para comprar los boletos.... Het Spaans, dat hier met een enorme snelheid geproduceerd wordt, begint al aardig in ons geheugen te zitten. Bestellen gaat al iets vlotter en we weten nu al iets vaker wat we eten. Het blijft wel moeilijk de padre van Hotel Mexico - waar we nu zitten - te verstaan. De man spreekt weliswaar Spaans (Castellano heet dat hier) maar hij doet dat met zoveel moeite dat we er vaak niets van begrijpen. Seeeeee, eeesta, bwe tien es habitasjn. Maar dat is een beetje op de dingen vooruitlopen: het begon natuurlijk allemaal aan de grensovergang in San Diego/Tijuana. Wat een hectische taferelen, vooral dan in de richting van Los States. Een rij van meer dan vijfhonderd Amerikanen stond aan te schuiven om terug het land binnen te kunnen. Naar Mexico ging het zo vlot als naar de plee gaan na een bord rode bonen. Wij dus ook, te voet. Bleek dat we, volstrekt overweldigd in de overgang van het noorden naar het zuiden, vergeten waren onze groene immigrationslip af te geven. Het ding dat je krijgt als je Amerika binnenkomt, moet je dus ook weer afgeven als je weggaat. Stonden we daar mooi in Mexico. Mocht ik meteen terug, de grens over, om het stukje papier terug te geven. Ik moest wel, want ik veronderstel – en Sassie ook – dat de Amerikaanse overheid niet echt gelukkig is met mensen die hun groen briefje niet teruggeven. Ah nee, want het zou kunnen betekenen dat we illegaal in 't land zouden zitten. We konden dus niet vlug genoeg dat vreeeeeselijke oord verlaten: naar de central camionera - voor de anderstalingen: het centrale busstation - voor een ticket naar Guaymas, dat toch alweer een eind in het zuiden lag. Natuurlijk hebben we ook voor dat ticket een bom duiten neergeteld. Iets te diep in onze beurs getast, zo bleek later, want de autochtonen kochten de tickets voor de helft van de prijs. Tja, we zitten weer in een land waar westerlingen als zeer vermogend worden beschouwd… De bus naar Guaymas viel echt wel mee; de waarschuwingen dat Mexico een derdewereldland is, waar criminaliteit hoogtij viert en mensen vooral toeristen aanvallen, raakt (tot nu toe) kant noch wal: eersteklasbus, met wc en video, een beetje zoals de vehikels waar iedereen vroeger schooluitstapjes mee maakte. (Dat geldt voor diegenen die naar school gegaan zijn, hey). Sas heeft het – natuurlijk Sas, wie anders – eens uitgerekend en de rit kwam uit op drie frank per kilometer. Hoeveel dat in euro's is, reken je zelf maar uit. Onderweg naar Guaymas toch een paar keer moeten stoppen: controle, inspeccion. Anthrax, drugs en wapens. Niet heel erg vriendelijk die lui. Worden we daar om twee uur in de nacht van de bus gehaald en mochten we meteen onze tassen openen. Zoals iedereen welteverstaan: natuurlijk ging dat niet heel erg vlot. De rugzakken zaten in een harnas van Packsafe. Edoch, we mochten verder. En zo nog wel een paar keer. In Guaymas viel al bij al niet echt veel te beleven: fuck Lonely Planet. Ze maken alles veel mooier dan het is. De mensen vielen natuurlijk wel heel erg mee. Lang bleven we er niet echt hangen: weer de bus op naar Los Mochis, een iets grotere stad, ook aan de westkust. Alweer een makkelijke busrit. In Los Mochis hebben we wat rondgelopen en ons geërgerd aan onze ampele kennis van de taal. In de ochtend gaan ontbijten in een oer-Mexicaans etablissement, waar we een soort van rode vleesbouillon-pepersoep met tortillas voorgeschoteld kregen. Met koriander en ajuin. Om negen uur in de ochtend alstublieft, brrrr. En 's middags was het al niet veel beter: in een restaurant - aangeraden door Lonely Planet; fuck LP, voor de tweede keer - iets gaan bikken. Commida Corrida, een soort van set menu, alleen wisten we niet wat we op ons bord gingen krijgen. Mooi hoor. Kip in chocoladesaus, met een drab bonen en een ons rijst. Daarbij wat tortillas en een glas kaneelsap. Natuurlijk ligt naast al dat vlees ook veel ander lekkers: vis. Juist. Kort en krachtig. We zitten nu in Mazatlan en dat blijkt toch alweer het visstadje/garnaalstadje bij uitstek. Gisteren kwamen we twee Amerikanen tegen en zij wisten ons te vertellen dat ze hier nog helemaal geen lekkere garnalen gevonden hadden. Niet goed gekeken zeker?? Wij hebben gisteren - en laat me erbij vertellen dat het heel goedkoop was - een maaltijd gekregen waar we ons vingers bij afgelikt hebben. Camarones con salsa de ranchereo. Ja manneke, was me dat even schrikken. Onze smaakpapillen kregen zowaar een orgasme. We moesten een tiental servetjes meer vragen. En gisteren dus ook: Virgine de Guadelupe, het feest van het jaar. Gisterenavond was het nogal mariachi met veel bandas de tequila. Heel boeiend allemaal. Na Amerika - sorry liefhebbers van de States, het gaat hier eventjes om de mensen die wij tegen het lijf gelopen zijn in Santa Monica - is dit toch wel een cultuur die er staat. No violencia. Druk, dat wel, maar niemand zit zich af te jakkeren. Mañana, si si, mañana. Porque ahorita nosotros tenemos la siesta... Ik vermoed dat we straks weer de stad intrekken. Een klapke doen met de lokalen en áls we toeristen zien gaan we ze uitlachen. Hey, de soort 'toerista' bestaat wel degelijk, en ze zien er allemaal hetzelfde uit. Ik hoop alleen dat wij er niet echt bijhoren, want dat zou heel erg sneu wezen. Que pex! Hombres. Zaterdag, als we hier nog zitten, trekken we naar een hardcore concert van een plaatselijke band. De bassist van die groep heeft zich onlangs van het leven beroofd maar de zanger die ik heb leren kennen mag er best zijn. Dat belooft wat...

Besos Sven

Ook ik nog even: als ik dan toch word afgeschilderd als een sprekende rekenmachine zal ik jullie eens wat zeggen. Op onze mail over onze financiën hebben we in één jaar tijd de meeste reacties gekregen, hahaha. Iedereen wil wel weten wat een wereldreis kost. En om nog duidelijker te zijn: prijzen hier in Mexico fluctueren grondig (op dit moment ligt Sven op de grond van het lachen). De eerste nacht betaalden we 300 Belgische frank voor een dubbele kamer, andere nachten 750 Bf en nu weer 400 Bf. We weten dus niet wat dat ten zuiden van Mexico City zal geven. Ook de prijs van het eten verschilt enorm. Als je naar een echt restaurant gaat, betaal je al gauw 100 pesos per persoon, maar op straat is het maar iets duurder dan in India en kun je overheerlijk eten voor 30 Bf.

Saskia en Sven
Mazatlan, Mexico, 8 uur vroeger dan de Belgische tijd.

Lees verder naar woensdag 19 december.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.