Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Zaterdag 16 juni: The brave Muslim ladyshave (deel II)

Luieren, en ook weer wat actie: het eiland doortrekken, via de jungle. Een heel goed idee. Waar het ook weer bij bleef. Pangkor ligt niet zo heel ver van de evenaar, het equatoriaal gebied in moeilijke woorden, en dat betekent natuurlijk dat het er aardig warm en vochtig kan worden. Zoals toen. Wij dus op naar het junglepad, het zweet droop van onze lijven, en dat nog voor we ook maar een voet in de chlorofyle massa hadden gezet hadden. Edoch, waarde liefsten, amper veertig stappen op onze weg, en we moesten al terugkeren. Er kwam een invasie van killermosquitoes (zoals de scène van de aanvallende Zappanezen in Pearl Harbor) en leeches (zoals de aanval van Manchester United tegen Leeds op de '78 UEFA match met de legendarische goal van Edwyn Collins). De sokken van Sas zaten vergeven van de onderkruipers. Haar reactie: "Hela makker, zuigt uw eigen bloed," waarop haar bebottiende voet het schepsel tot een hoopje prut herschepte. Goed zo, maar exit jungle. Ondertussen zitten we al een paar dagen in KL, Kuala Lumpur, en hier loopt alles goed. Nog even tussenvoegen dat dit alles in het goede gezelschap van Sandra en Javier gebeurd. Wel, tot gisteren eigenlijk. Niet dat het bericht nu tussen de soep en de patatten door verteld dient, maar alla. Ik ging naar Melakka, Sandra en Javier ook en Sas bleef hier. Een weekendje alleen, met dingen des meisjes als benen laten doen, even wat tijd alleen, wat kuieren en lezen. Goed zo, ik naar Melakka, tweehonderd kilometer verder, voor wat fotootjes van een gehucht dat nogal wat historische schoonheden verbergt. Dacht ik. Wel, kom ik vandaag terug, zoek ik mijn liefste en blijkt ze al uren te wenen op bed. Verschanst. Drie mannen hadden haar gisteren in de namiddag, in broad daylight, in de gietende regen nog aan toe, tijdens een wandeling naar KLCC, gewoon op de grond geduwd, gegooid, en haar centen afhandig gemaakt. Een overval, een assault. GODVERDOMME, miljaarde, en ik zat ergens waar ik niets wist, ik kon niet helpen en Sassie was aan haar lot overgelaten. Die oetlullen zijn gaan lopen met 4000 Bef (wel ze stapten doodgemoedereerd weg, alsof ze dagelijks de mensen aftroeven - wellicht doen ze dat ook) en lieten Sas aan haar lot over, met een gekneusde en zwaartoegetakelde elleboog, een paar blauwe plekken,schaafwonden en een shock van jewelste. Gelukkig is ze met de man van het guesthouse om negen uur naar de tourist police gestapt, voor een report. Daarvoor heeft ze uren zitten staren in het internetcafe. Blijkt dat die mannen - ergens uit centraal Afrika - naar Maleisië afzakken om mensen te bedriegen. Wel, eigenlijk zakken ze in de eerste plaats af naar Thailand en later naar Maleisië, waar ze hun diensten willen aanbieden aan vrouwen en meisjes. In Thailand lopen ze de steden af en verkondigen dat "we are well equipped, you wanna ride" maar in Maleisië wil dat niet goed lukken. Vandaar dat ze overschakelen op scams, op rip offs en het aanvallen van weerloze jonge vrouwen. Met drie volwassen mannen, tegen één vrouw. Klootzakken. Lafaards. Dat zijn het. Sas voelt zich vandaag gelukkig wat beter; het is een sterke vrouw. (Ze vraagt trouwens de mensen die gisteren al een mail hebben gekregen te bedanken voor de steun want ze rust nu op bed). Ondertussen, na het voorval, in KL... het is een grootstad die ons probeert op te slokken en uit te braken, ons te breken, onze reisgenen wil uitroeien tot het laatste lettertje, maar wij geven niet toe. Alla, we vliegen dinsdag naar Bali. Tot dan gaat het hier rustig aan, al moet wel gezegd dat er nog steeds wat georganiseer aan te pas komt; het skieën in Nieuw Zeeland zit in kannen en kruiken. Dat wordt fun. Australië krijgt ook stilaan vaste vorm. Ook dat zit goed. Wij kijken uit naar het bezoek van goede vriend Peter en goede vriendin Cor en onze lieve Isabel. Misschien wordt het wel tijd dat we Azië verlaten. Het zijn dingen die kunnen gebeuren. Niet dat het moet, maar enfin...Wat ons verder nog tussen de mazen van alles opvalt: M. blijft overwegend een moslimland. Natuurlijk: de vrouwen lopen hier gesluierd rond (de moslimvrouwen dus) en dat kent verschillende gradaties (hoofddoek, half gesluierd, enkel de ogen, etc.) en blijken na vijf uur 's avonds niet meer buiten te komen (te mogen?). En moslims krijgen als werknemer in McDonalds (niet dat we daar gaan eten, maar het hing buiten) minder betaald dan Indiërs en andere sujetten. Vreemd allemaal: alleen dit nog: alle religies lopen hier door elkaar: christelijke Chinezen, Hindoe's, moslim-Indiërs, Indiërs zonder geloof, moslims, atavisten etc. En they all live and let live. Knoop daar bij ons maar eens een touw aan vast. En verder nog: Maleisië heeft eigenlijk niet zo heel veel authentieks te bieden. Het is een land dat vol GSM's zit, vol travestestieten, pooiers, en dergelijke onverlaten. Wel een deel van KL toch. Het lijkt alsof we in Brussel-Noord logeren. En wat ook nog. Sas heeft vanmorgen een nieuwe bril gekocht, zeer flashy en maar vierduizend frank met glazen op sterkte. Het artikel over ons aangrijpende gevangenisbezoek in Bangkok verschijnt in Expres nr 27 op 26 juni en is een leesbeurt waard. Ons dagboek vind je er ook nog steeds. Wij gaan wat chillen samen. We hopen van jullie hetzelfde. Het blijft spannend. Blijf sturen wat jullie kwijt willen.

Dikke kus van allebei.
Saskia en Sven

Lees verder naar maandag 18 juni

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.