Zaterdag 16 december: Fourteen days of utter decadence I
Hiep hiep hoera. Sinterklaas is bij jullie al een tijdje uit het land en heeft ons hier ook om de oren geslagen met het ene mooie moment na het andere. Waar zullen we in hemelsnaam, in de naam van Visjnoe, Siva (zonder "h" inderdaad) en al het andere filo-religieus geteisem beginnen. Goa misschien, juist. Een parel, zonder meer, een waarlijk oord van verderf voor mensen met veel tijd. Picture this: haal je een wit strand voor de geest, met boven je bruingebrande lijf een staalblauwe hemel, een gele ploert die onophoudelijk brandt, een zucht mistral, opstuivende zandkorrels en lachende mensen, en tel daar ook smaragdgroene, wuivende kokospalmen bij, breed glimlachende Indiers, die je behandelen alsof je een koning bent. Een waar feest voor alle zintuigen. Wij zaten in Arambol, en dat is, net zoals heel Goa eigenlijk, een oud-Portugese enclave, waar de ziel van oud-kooplui-Europa nog doorschittert. Mooi is het understatement van het jaar. Zoveel indrukken, zoveel sensaties, en dat amper na veertien dagen. Het lot, waarde vrienden, blijkt ons andermaal heel gunstig gezind. En, op 8 december vierden ze daar een of andere christelijke feestdag, en het Indische bandje dat daar speelde (trompet, drum, sax, bas, etc.) gaf er werkelijk een enorme lap op. Ze speelden zelfs Marina van Rocco G, de Italo-Belgo charmezanger. Boeiend, dat wel, net zoals het scooter uitje de dag erop. De hitte straalde van de tarmac en nestelde zich in onze huidplooien, en wij smolten haast van opperste genot. Bleek dat Arambol de beste plaats was, want de andere baddorpjes werden overspoeld door dikke mensen. Hoofdzakelijke Engelse en Duitse resort-toeristen. Uk! En Sven liet er zijn oren uitkoteren door een ayurvedische oordokter. Sas stond erbij en keek ernaar, als een mus naar een vreemd ruftende, verse koeienvlaai. Niet meteen haar kopje thee. Alles lijkt nu luider. Wat? Plus ook nog een fleamarket in het naburige Anjuna, waar tablas te koop stonden voor nog geen 1300 bef, en waar trompetjes de deur uit gingen aan dezelfde prijs. Ik moest, ook op aandringen van de financieel expert naast me, op mijn kneukels bijten en de koopduivel in wijwater verdrinken. Wijwater hier staat gelijk aan het nat van de heilige koe, of het water uit de Ganges.
Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.
© Alle teksten en foto's copyright Saskia en Sven 2000-2001.