Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Woensdag 17 januari: Dag 50! We zijn een halve BB ver II

Onze zoektocht naar het ultieme nirvana bracht ons de dag erop in Pondicherri, een ex-Franse kolonie. Een plaats met een wereldberoemde ashram (van Sri Auribindo en The Mother, yes) waar nu nog steeds heel wat Fransozen residentie houden. Het leek er bij wijlen op een Frans dorp. Leuk om eens te zien, maar voor de rest niet heel veel soeps, behalve het feit dat we de nacht hebben doorgebracht bij Gnanavelu, een rasechte Pondicherees. Hij had in het huis van zijn vader nog een bachelor's room vrij, dus wij daarheen, om te merken dat er geen bed stond, maar enkel een betonnen vloer ons tot slaap uitnodigde. Tja, we hebben dat ook gedaan - hoe kan je ook anders - maar het typische en echte Indiase ontbijt (met pikante saus, iddly en een soort van rijstpap) en de superlunch schopten de harde nacht meteen op de vuilnisbelt in onze herinnering. Dat was Pondi, en wat kwam beloofde heel wat te worden. Mamallapuram, een dorpje aan de Bengaalse zee dat heel de maand januari opleeft door het Dance Festival. Elk weekend wordt vrijgehouden voor een twaalftal acts, meestal klassieke dans - Bharatan Nyatan (?) - en dat, moeten we nu toch wel zeggen - is meer dan het bekijken waard. Wij, als rechtaarde cultuurminnaars waren met geen stokken van voor het podium weg te slaan, ook al omdat het de uitgelezen kans was om wat minidiscopnames te maken. De dansers - meestal fraai uitgedoste dames - kronkelden en sprongen een Shiva-verhaal bij elkaar, geruggensteund door een super-klassiek orkest, met tabla, viool, fluit en zang. Meer dan de moeite, ook al omdat alles zich afspeelde tegen de achtergrond van Anjuna's penance, een uit rotsen gebeeldhouwd tempelcomplex, dat door het lichtschijnsel van de podiumspots een mystiek en bevreemdend karakter kreeg. Wij konden er niet genoeg van krijgen. Gisteren werd het festival afgesloten. Niet in mineur - alleszins niet voor de lokale bevolking, die hier dan ook massaal op afgestormd kwam, en zich de pleuris zoop - want de autoriteiten hadden een heus Indiaas orkest geprogrammeerd - 16 man sterk - dat de populairste deuntjes ten berde bracht. En dat zullen we geweten hebben, want onze oren doen er nog steeds pijn van. Als er een ding is dat we ondertussen beseffen, is dat de Indiërs vam luide dingen houden. Eender wat: de bioscoop baadt in een oorverdovend decibellenbad, de concerten worden op megageluidsgolven gedragen en de speakers in de straat snerpen zo hard dat alle krekels er bang het zwijgen toedoen. Meer hoeft dat niet te zijn. Ons rest nu nog anderhalve dag. Waarom eigenlijk? Om ons mentaal voor te bereiden op de superboottrip naar Andaman, inderdaad. Een ex-strafkolonie - hopen we toch - op een rits eilanden waarvan er een paar tot voor kort vrij ontoegankelijk waren voor niet-Indiërs. We moeten dus dringend naar de kapper om onze bollen dienovereenkomstig (schoon woord) te scheren, ons geld op te nemen voor het te laat is, water in te slaan, koekjes te kopen voor op de boot - naar het schijnt is het daar al thali wat de klok slaat - en misschien ook een hangmat, want volgens een Engelsman is het daar "You don't even want to put your dog in those beds..." Benieuwd wat dat gaat geven, want we zitten er drie nachten op. Wellicht tussen de vrachtlading en de locals. Eigenlijk mag dat na Laos vorig jaar niet al te veel problemen geven. We zien wel. We kijken eigenlijk wel uit naar drie weken afzondering (mailmogelijkheid eigenlijk nihil) wegens weinig of geen elektriciteit, maar kijken evenzeer ook uit naar de mailboxinhoud van woensdag 6 februari, met het relaas van Ella's eerste uitstap naar Stefs feestje, Mr Toms baldadig baltsgedrag, Roels lattenhouwersverhaal, Kathelijnes voorzitterschap, de denderende verkoopscijfers van Expres, het effect van Bonanza op de maatschappij, Gerts gearrangeerde huwelijk, mannen na de dertig op de rand van een zenuwinzinking en het effect ervan op onze naasten, de nieuwste waaslandwolvin en haar kindjes, de blitscarriere van DJ Roquefort, de tien ukkies van Valentina en Ludo Deesmans-Rossi in het asiel... So, tot woensdag de 6de.

Ons steeds bruin

Lees verder naar maandag 12 februari

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.