Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Zondag 18 maart: Yin en Yang (deel I)

Beste mensen, overal en allen tegaar. Hierzie, het leesvoer, wat in onze trog zat en na toevoegen van liters water tot de volgende pulp verwerd. Wat gebeurde: een kamelensafari, vorige week. Wat volgt nu, het relaas. Janneke: Sven. Jinneke: Saskia.

Janneke: "Inderdaad, beste en lieve mensen en welkom bij het avondvullende en literaire programma, dat weer een totaal nieuw licht zal werpen op wat wij doen en hoe het gebeurde. Genietbaar, zoveel is duidelijk, en zeer lang in onze memorie residerend, was de heuse Camelsafari, geboekt bij niemand minder dan Mr. Desert, een man met een scheve tand, die al ettelijke titels van Mr Desert in de wacht sleepte en nadien zijn sjerps aan de haak hing en met zijn verdiende centen een waar travel-kameelding uit de grond stampte. Zeer goed, die man, dus.... Wij dus de kameel op voor wat ultiem woestijnplezier, en de daarmee gepaard gaande stille revolte tegen de geluidsvervuiling. Twee dagen op het schip van de woestijn - om eens een topos te gebruiken dat steeds meer in onbruik raakt - en dat hebben we heus tot een heel goed einde weten te brengen. Als luilekkertoeristen op de rug van een gebulte lama, zachtjes wiegend door een glooiend landschap, langs zandduinen op en neer, en steeds het deinende landschap weer zien opdoemen. De kameeldrijvers, mensen die luisteren naar namen als Gie, Gij, Goe, en Gullie, hebben van niets (ook van de decibelliaanse stilte, die oorverdovend luid schreeuwde) iets gemaakt. Waauw, tot de tweede macht....De moeite, meer dan zelfs..."

Jinneke: "Juist. Het was een echte kamelensafari en de nachten in de woestijn waren prachtig en memorabel. Enkel wijzelf en de sterren boven ons, er hing heel veel romantiek in de lucht. Het kameelrijden was ook leuk, alleen hebben we op een dag niet een, twee, drie, vier, of vijf uur door het landschap getrot, maar wel zes uur, en dat was iets te veel van het goede. Dit is de eerste dag (en dat na een week) dat ik mijn gat niet meer voel kloppen en een ander gevolg was dat ik Sven zes uur de oren van zijn kop heb moeten zagen zijn nieuw hoedje (tegen de brandende zon, dus) op te zetten (om de ene of ander Sveneske reden vindt hij dat hij er onnozel en Kafkaiaans uitziet. Waarom is mij een raadsel). Een uurtje kameelbulten zou wel volstaan hebben. Daar kwam ook nog bij dat de kamelen scheten produceerden die de bekende Svenflatus qua stankintensiteit met het tienvoudige overstegen. Ik moet er wellicht geen tekeningetje bijmaken. En, dat is niet alles, want we hadden ook nog een echt gevecht (woordgevecht, dus) met onze hotelbaas, of de guesthouse-manager... Iets dat na een week representatief blijkt voor de Noord-Indische man. Wat gebeurde:

Mr Swastika:"You go on camelsafari?"
Janneke:"Yes, we go tomorrow."
Mr S: "And the other Belgian couple?" (Die we ontmoet hebben, en ook in het hetzelfde guesthouse verbleven. Guesthouse Swastika heette dat ding.)
Janneke: "Yes they go too."
Mr S (plots van de vriendelijke Indiër naar de een kwaad heerschap): "You are a bad man. You tell everyone that they have to book a safari elsewhere. You ruin my business!!!"
Janneke: ????? (zegt niets)
Jinneke (komt tussenbeide): "What is the problem. We stay in your guesthouse, and we will stay three or more days when we come back... we will even pay for the room while we are away. (De meeste guesthouses geven gratis een kamer de nachten die je in the desert verblijft om je gerief te stokeren.) So, what do you want???"
Mr S: "Shut up. I only talk to man, your husband...."

Zo gaat dat hier dus tegenwoordig in het noorden. De mannen hebben absoluut geen respect voor vrouwen. Ik moet zeggen dat ik het hier wel eventjes gehad heb."

Lees verder

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.