Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Vrijdag 18 mei: Bangkwangkoknonthaburitool

Lieve mensen, vier dagen Bangkok en dat ze hier sneller leven dan in India en Nepal is duidelijk. Nog maar even hier en de input is evenveel als drie weken Goa Beach. We hebben het dan ook een beetje zelf gezocht. We dachten - en voor diegene die het niet meer weet, we hebben verleden jaar ook enkele dagen in Bangkok gezeten - Bangkok eens anders aan te pakken (tenslotte zijn we anderhalfjaar luilekkertoerist). Inderdaad, dat hebben we gedaan: we zijn binnengeraakt in het wereldbefaamde Bang Kwang Prison in Nonthaburi, een grensstad van Bangkok. Jawel, beste mensen, en spijtig genoeg kunnen we enkel bevestigen dat de films en de boeken hierover niet liegen. Lees ' The Damage done' van Warren ... er maar eens op na. Een missionaris die zich al jaren bezighoudt met deze gevangenen bevestigt dat dat boek representatief is en eerlijk de feiten beschrijft. En de feiten zijn er: 17 blokken met 1000 gevangenen onderverdeeld in cellen van telkens 24 man (vrouwen zitten er ook wel). Grootte: drie bij zes meter. Zelfs niet genoeg plaats voor een eigen bed en persoonlijke bezittingen. Trouwens, wie toch wat spulletjes bezit, ziet ze gauw genoeg verdwijnen. Corruptie alom. Geld betekent er alles. Het eten is er niet te vreten. Dagelijks krijgen de inmates een zakje rijst (400 gram) en wat drekbouillon. De westerlingen, Europeanen en zwarten verkopen het aan de Thai (die nog slechter voer krijgen) om zo geld bijeen te sprokkelen om andere dingen te kopen. Wie geld heeft, overleeft. Honderd man heeft dat niet en sterft. Honderd man per maand, beste mensen, en ik zit op enkele kilometers afstand te internetten met een cocktail naast me. Bij het binnenkomen moesten Sven en ik onze paspoorten afgeven. Aan de ingang hangt een bord: no drugs, camera's and cellphones. We worden niet gefouilleerd, gelukkig maar. We hebben ons dan ook opgekleed. Een truc die we als tip kregen. Andere tips zijn gewoon een naam opgeven die je in het gastenboek ziet. Sven houdt de vrouw aan de balie aan de praat en ik probeer het bloknummer en de naam te zoeken van een naam die bekend klinkt. Belgen zitten er niet, weten we van de ambassade. De manier om de gevangenis binnen te geraken is door een vrijgeleide van je ambassade te krijgen (dat is hoe de missionarissen werken) of een naam van een gevangene op te geven. De naam kennen is voor het Thai-personeel voldoende bevestiging dat je een relatie bent. Ik kijk dus in het boek over de schouder van X en zie de naam Jaap Van Kank, building 5 en Johan Jenssen, building 6. Wat geroep tegen de poortwachter, wat Thais gebrabbel en we staan binnen!!!!! Na vijf minuten staan ze voor ons. Ons bezoek, geketend zoals in Silence of the Lambs. Kettingen aan beide voeten en schuin verbonden met de polsen. Johan blijkt jong en een Zweed die al drie jaar zit en Jaap blijkt een Nigeriaan met een Nederlandse naam die al negen jaar telt. En dit laatste verbaasd ons niets want het zit er vol zwarten. Reden krijgen we later van de missionaris. Westerlingen krijgen (zelfs voor grotere vergrijpen) maximum acht jaar.'t Is te zeggen: bij levenslang mag je na 8 jaar terug naar het vaderland anders zit je vier jaar. Met steun van je ambassade natuurlijk en steun krijgen de zwarten dus niet. Gevolg, Francis, vriend van Jaap en ook Nigeriaan zit ook al negen jaar en heeft geen perspectief of steun. Vergrijp: 500 gram cocaīne op de luchthaven van Bangkok negen jaar geleden. Sindsdien een keer een advocaat gezien bij de uitspraak (drie minuten rechtzaak: life sentence) en geen ambassademensen. Hij leeft (lees: overleeft) van het geld van andere landgenootgevangenen. Ja, beste mensen, voor deze ervaring en ons bezoek had ik me voorgenomen na een half jaar reizen eens wat bedenkingen en gedachtengangen op te schrijven. Maar de gevangenisbeelden zitten nog iets te veel in het hoofd . Het zal dus gebeuren met een andere cocktail en de rust onder de palmboom op een strand. Zondag jullie tijd 13.00 uur nemen we voor twaalf uur de bus zuidwaarts. Eerst morgen nog een fotoshoot waarbij we weer 1100 frank verdienen en Sven nog wat geschrijf aan zijn Nepalartikel. Want ook reizen kent af en toe stress. Sven had net ons bergtreknepalrelaas af, laat de diskette het afweten. Te warm waarschijnlijk. Moet hij alles dus opnieuw typen. Fris in zijn geheugen zou moeten helpen... hahaha en de reden dat ik weer een keertje onze mail schrijf. Warm dus. Inderdaad, vochtig en tegen de veertig graden. Dat is Bangkok in mei. Cocktails heten hier "sex on the beach" en "hot breast", fruit hebben en eten we terug met hopen, wc-papier terug tien frank en massa's films. Eindelijk wordt in de straat Tracy Chapman geruild voor Macy Gray. Een van de platen die gevangene Johan Jensen uit blok zes en Jaap Van Kanke en Francis Mohayap uit blok vijf misschien nooit zullen horen. Geniet van de vrijheid mensen, wij doen dit ook een beetje meer dan eergisteren.

Kus,
Saskia
Sven

Lees verder naar donderdag 31 mei

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.