Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Donderdag 19 juli: Il Neize in NZ (deel I)

Liefste kindertjes, halfverzopen asylanten, Gentenaars zonder feesten in den droge, autochtonen, allochtonen, vrienden ook al, en vriendinnen. Welaan dan. Queenstown New Zealand. Nieuw Zeeland, niet het Hollandse onderwaterland waar kaas tot het hoogste goed gekatapulteerd werd, maar de contreien die ooit door Captain James Cook onder de voet werden gelopen. Onder het mom: "I am British and the world is mine.... go yonder Maori, for I - sent by Queen Tut - am obliged to kill thou all." Nee, joh, de sneeuw stijgt ons een beetje naar het muts-warmgehouden hoofd. Mensen, moet het nog worden gezegd: Nieuw Zeeland is een fantastisch land. De winter vriest alles stuk, maar we weten nu al dat de zomer - waar we niet bij zullen wezen - alles hier een beetje in ere zal herstellen. Niet zoals het bij jullie daar bakken stront en goor regent, nee. Maar dat wisten jullie ongetwijfeld al een tijdje. Nu, het skieën, en wat wij daar als toekomstplebejers allemaal aan overhouden: koude tenen. Dat is alles. Weet één ding: de uitzichten die we bovenop Coronet Peak krijgen behoren met de juiste lichtinval tot de mooiste dezer aarde. Als de zon goed staat, knalt ze haar maagdelijk gele stralen tegen een wit canvas, dat op zijn beurt de weerkaatsingsverdediging inlast en iedereen naar zonnebrillen doet grijpen. Wolken, gevangen tussen verdroogde bergen, in een bruin-groen-grijs kleedje, met een paar zuchten wind en dergelijke, het is een paar duizend foto's waard. Mooi is een understatement. Allah. Trouwens, de rit naar Queenstown mocht er ook wel wezen: zeven uur in een gezapig rijdende bus, met onderweg een paar fabuleuze stops en lunch aan Lac l'amour, waar onze broodjes danig smaakten. Maar het geski, en dergelijke, is veel duurder dan in Europa. Gelukkig - oh ja, heel gelukkig - worden we hier als echte journalisten behandeld - uiteraard, het journaille weet wanneer ze hun kop moet uitsteken. Onze ski's en de huur van ander materiaal , liftpas en snowboardcursus hoeven we niet te betalen. Ook het vervoer van en naar de piste wordt geregeld... anders zouden we aankijken tegen niet één, maar twee gaten in onze portemonnee. Duur, ook dat is een understatement. Dat, en het feit dat de liften hier absoluut niet zo veilig wezen als in Europa, zijn de twee minpuntjes van ons ski-uitje. De rest is pakken beter: minder volk, lekkerder eten, en betere pistemuziek (al valt er natuurlijk wel heel wat te zeggen voor de hoempapa van OberBayern, en het trekmuzakinstrumentarium van de Tiroler Sanger Eunuchen). Bovendien krijgt iedereen die het wenst zelfs gratis gefilterd water, en dat kun je bij ons niet eens krijgen. Enfin, het ziet er heel goed uit. Om jullie een glimp te willen geven van ons oh zo drukke bestaan en het werk dat wij hier verzetten, toch maar even een klein expose: de dag, en hoe hij eruit ziet al twaalf dagen lang en nog zeventien dagen die zullen volgen.

Lees verder naar deel II.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.