Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Donderdag 19 juli: Il Neize in NZ (deel II)

8.20 uur: "Sven... ga jij vandaag het ontbijt maken. Met een zachtgekookt eitje....mmmhhhh, geeeuw...kom mij maar halen..." "Euh, wat...geeuw, heeeeuuuuhhhh,.....ja, oke, eeeeeeiiiieeeeeee....." 9.40 uur: De bus van Kiwi Discovery komt ons aan het motel oppikken. Wat wij moeten doen: skibotten vastmaken, kleren inspringen. Douchen is voor de avond. Mensen worden opgepikt, vooral veel Japanners, die als kamikazes over de pistes scheuren. Met hun snowboards.10.30 - 16.00 uur: skieën en glijden. Een paar uur op de latten, wat sneeuw vreten, mensen vervloeken die vlak voor je neus naar beneden zoeven, etc. Het verstand op nul zetten, volumeknop van het brein even naar links draaien en enkel het witte doek met namen uit sneeuwtekens bekladden. Niemand die er iets van snapt. Goed, de dag zit er pas op als we weer beneden zitten, in onze kamer, met echte schoenen aan. De dingen verlopen hier vlot, maar langzaam, en dat is goed. Nu, ondertussen heeft zich hier ook een heel skifestival ontsponnen, en daar hebben wij ook wat van kunnen meepikken: een marktje waarop kunstenaars hun exploits trachtten te verpatsen. Gelukt, tja, want wij zijn nu de eigenaar van een zeer uniek peper-en zoutstel. Het heet Gamba. Tja. Er was een stoet met veel appels, een kanjer van een vuurwerk show en een waar aantal jazz-reggae en skabands die hier de straten in een aardige salsa dompelden. Het leek bijwijlen op de Gentse Feesten, maar dan veel kouder. Trouwens, jullie relazen zijn grappig en schrijnend tegelijk: de feest en in de nattigheid en de koude, daar is inderdaad geen zak aan. Op Coronetpeak (bovenop de berg dus) viel ook het een en ander te doen: een echte valiezenkoers, een snowboardshowcase (gekken, die boarders, echt waar) en een ijssneeuwsculptuurcontest. Dag twaalf, en nog steeds straalde vanmorgen de hemel zo blauw als de inkt uit een Pelicanpotje. We hebben het maar weer getroffen, ja. De wereld is ons goed en gunstig gezind en daar kunnen we alleen maar blij om wezen. Oh, als tussenwerpsel: e-mail is hier onwaarschijnlijk en totaal niet logisch duur; to all them lovers: we zullen jullie mails beantwoorden. Wanhoop niet. Dit was Sven met deel 1. Deel 2: Ah die lieve mensen, ook ik eens aan het woord. Tja, straalde... want de eerste sneeuw is uit de lucht gevallen. Het geeft een heel ander beeld van Queenstown. Morgen een verse laag sneeuw op de piste, daar zeggen wij geen NEE tegen. E-mail is inderdaad duur. Telefoneren is dan weer bespottelijk goedkoop. We bellen goedkoper van hier naar eender waar in België dan tijdens de piekuren van Belgacom (ook al zijn we Telenetgebruikers) van Gent naar Turnhout. We hebben dan ook enkele mensen gebeld en het doet deugd eens niet op de klok te moeten kijken. We besparen jullie de dialogen.

Saskia en Sven
Queenstown Nieuw-Zeeland

Lees verder naar dinsdag 31 juli.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.