Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Woensdag 19 december: Mariachiblues

Lui in de verte, in dat koude België. Nog steeds in Mexico, inderdaad, en nog wel in het fenomenaal stadje Guadalajara. Stadje? Welaan dan, het is de tweede grootste in heel het land, dus dat kan toch wel tellen. En Guadalajara zou Guadalajara niet wezen mocht er niet een en ander te beleven vallen. Hopen!!! Ten eerste is dit niet alleen de geboortestad van de sombero, maar ook van de heerlijke drank tequila en de wereldbekende Mariachi-muziek. Een paar blokken verder dan waar we nu zitten, gaf de eerste echte mariachio de aanzet tot een hele nieuwe muzikale traditie. Je kunt er dus prat op gaan dat we de heren Mariachi al veelvuldig hebben gehoord. En wel op een plaats waarvan de LP - zou ik weer zeggen fooook LP, of laat ik het dit keer maar even zo - zegt dat het er na negen uur ´s avonds best te mijden is. Welja, we zullen wel zien. Naar het schijnt spelen de mensen er de nacht rond. Nu al hebben we degelijke opnames. Komt dat allen horen, zouden we zo zeggen. Nu ja, eergisteren een beetje gekuierd door de straten en we hadden meteen al beet dat er iets stond te gebeuren: overal tv-mensen, camera's, veel volk, de hele santeboetiek. Bleek er in de avond een ware stoet voorbij te komen, de eerste echte kerstprocessie. Dat begint hier dus al rond 16 december en eindigt de 25ste. Wauw. Wij konden nergens over noch door. Heel de buurt was afgezet, wellicht duizenden en duizenden mensen op straat. Werchter is er niets bij. Probeer dan maar eens je cool te houden, hè. Gelukkig zijn we daar nu toch al in getraind. Dat kun je echter niet echt zeggen van de buschauffeurs hier: wat een bende rookies, waaghalzen en gekken. Ze rijden hier als ware kamikazes door de smalle eenrichtingsstraten en produceren daarbij zo'n hetze dat ze iedereen van de sokken blazen. Niet te doen. Wij hebben al twee ongevallen live meegemaakt!!! Yes. Of, één dan toch. Een vrouw werd omvergereden (hebben we niet gezien, maar wel geproefd, want het rook er nog naar verbrand rubber). Guadalajara is eigenlijk best wel een boeiende stad, met een mooie kathedraal en een paar gezellige, grote pleinen. Balonnenverkopers, suikerspinners, nootjesverpatsers, goedgelukvogelverkopertjes die vogeltjes verkopen waar een papiertje aan gekoppeld wordt (voor geluk in de liefde, in het werk, in de bonenschoonmaak...). Zeer leuk allemaal. In het Musea Cera zelfs een nabootsing van een man die op de elektrische stoel de tijd van zijn leven heeft. Luguber, juist, maar wel goed. Ondertussen hebben we ook al gemerkt dat we steeds dichter in de buurt komen van de toeristische plekken: er wordt meer Engels gesproken en we zien hier en daar een toerist opduiken. Natuurlijk horen wij ook bij de toeristen, maar niet bij de massa. Morgen naar Morelia, en dan wellicht naar noordwest Mexico City, naar de kleinere oorden, waar mensen nog mensen zijn en nog nooit gehoord hebben van een Groot Dictee. Straks wagen we er ons eens aan, al zal de een natuurlijk weer veel voorsprong hebben door het voor te lezen. Tja, Mexicanen lezen nu eenmaal geen Nederlands....

Enfin, boelies, maak er wat van....

Saskia en Sven
Guadalajara, Mexico, 7 uur vroeger.

Lees verder naar maandag 24 december.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.