Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Maandag 25 december: Chutney Christmas I

Beminde gelovigen, andersdenkenden, Hindi, wereldgodsdienstaanhankelijken, New Age-isten, Gertland, Asylanten, pausofielen et alii. "Zaaaaalig Kerstfeest," niet vanaf het balkon van de Sint Pieter in Rome. Wel een prettige kerst, niets zalig aan, vanop het Cliff-balkon, Varkala Beach, India. Alaaf! Aan jullie en alle nakomelingen. Tijden van boetedoening zijn voorbij. Aan ons de nieuwe tijd, etc... meer plichtplegingen kunnen we niet verzinnen. Goed. Kerstmis in Hindiland, een serie in dertig delen, met vandaag het relaas van de viering van het kerstkind, en hoe dat hier geïntegreerd wordt, tussen de koeien, de bezongen goden, tussen Visjnoe, Hanuman (die met de apensmoel), Ganesh (die met de olifantenkanis) en Siva (die nog steeds zonder "h"). Ondergetekenden zagen het dit jaar groots. Wel naar onze maatstaven dan, want we hadden (met drie andere reizigers, weliswaar humanitarian workers) een tafel, oftewel een lopend en zittend buffet geboekt in het Taj Resort, in Varkala zelve. Prijskaartje 475 roepies, wat toch al gauw een derde van ons dagbudget is. In geuren en kleuren, met bruinverbrande smoelen, en iets wat moest lijken op smart clothing, trokken we daar naartoe en kwamen terecht op het tennisplein van het hotel, waar de staff zich de pleuris had gewerkt en het terrein had omgetoverd in een tennisplein met tafels en stoelen. Een stuk of wat Indische koks (met gesteven mutsen van een halve meter), een tiental garçons en een heuse karaokebar moest alles in goede banen leiden. Wat natuurlijk niet echt gebeurde. Al bij het aperitief begon de karaokemeesteres, een gezette Indische matrone, mensen aan te sporen zich volledig te geven en zich over te geven aan het karaokemonster om zo prachtige prijzen in de wacht te slepen. Keuze uit duizend verschillende liedjes, maar ze hadden het nodig gevonden enkel de titels van de nummers te vermelden, zonder uitvoerder of orkest. Dat niemand zich geroepen voelde zich als eerste als lam naar de slachtbank van Moeder Chutney te laten leiden, bleek toen de vrouw zelf begon te zingen. Geen slechte stem, wel onbeholpen oudbakken nummers. Gelukkig vond een Engelse Indiër, na een paar glazen huiswijn, de moed om de maiden karaoke voor zich te nemen, en hij stormde onvervaard op de microfoon af, waar hij Sacrifice van Elton John ten beste gaf. A sacrifice indeed. De toon van de avond was gezet. De muziek stond trouwens loeihard, wat conversaties onmogelijk maakte, en zelfs de smaak van het eten maskeerde. Pikant, mochten we deze morgen op het toilet merken. Lekker, dat wel, vol Mongoolse grillade, vispastei en opgevulde groenten. Enfin, het liep voorspoedig, maar het feest begon plots wel te lijken op een jaren '60 trouwpartij, toen alle koppeltjes zich, op uitdrukkelijk verzoek van Moeder Chutney, naar de dansvloer (ergens tussen de base- en zijlijnen van het veld) moesten begeven, voor het dansfestijn met de te-plooien-krant. Dit is jullie wellicht genoegzaam bekend van schoolfeestjes en andere onwelvoeglijke gebeurtenissen. Nu, het zal jullie niet verbazen dat yours truly weer de hoofdprijs in de wacht wisten te slepen: een verblijf van een halve week in het Taj Resort in Thekkady, een soort van Center Parcs, maar dan in India en met een paar sterren meer. Lap, het lot doet weer mee. Dat doet ons weer beseffen dat plannen maken bijna onmogelijk is, want deze week doet alle andere dingen weer opschuiven. Edoch, de avond eindigde om half twee, en wij intens gelukkig, met een (alweer) brede glimlach op onze lippen in slaap. That for Christmas.

Lees verder

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.