Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Vrijdag 28 september: Radio Triple J (deel II)

Maar dan, oh heer, kwam het grote gevaar, of nee, kwamen wij terecht in Albany – Albanie voor de echten – voor wat onvervalst whale-watchen. Amai, stonden wij daar heel mooi op een plaatsje op het strand te kijken naar walvissen (die bijna echt aan wal kwamen, al weten we nog altijd niet waarom ze vissen genoemd worden. De bioloog die ze die naam gegeven heeft zal zich nu wel de nagels stukbijten. Het zijn en blijven zoogdi eren…) in de branding. Wat een gigantische beesten,…spelend in het zilte nat, jagend op tonnen plankton. De grootste die zich voedt met de kleinste organismen, het zit toch soms heel ingenieus in elkaar, dat natuurleven. Albany, het was een aangenaam stadje. We hebben er zelfs de film Artificial Intelligence meegepikt, als enige bezoekers van de cinema. De man aan de kassa bleek er niet echt mee opgezet, want hij moest de film enkel voor ons starten. Tja, zoek een andere job, klojo. Edoch, voor de derde keer, het moest verder: richting Adelaide, en dat lag toch nog zo’n paar duizend kilometer naar rechts. Eerst nog via Esperance (zo genoemd, naar het schip dat da ar eerst op de klippen liep), een liefelijk oord, met heel mooie stranden, zeehonden en walvissen, en een paar dagen voor Sas’ dertigheidheid. Meteen de reisgenoten opgetrommeld voor een fotosessie en wat andere verrassingseffecten, want la Sas mocht niets weten. We hebben haar een paar uur aan het bed vastgebonden, met een prop in de mond, kwestie van alles een beetje spannend te maken. Tja, voorbereiding van een feestje vraagt nu eenmaal om een paar maatregelen. Esperance, we konden er langer blijven, maar Nullarbor riep ons. 1700 kilometer, van Esperance tot Ceduna, met daartussen: niets. Nullarbor, geen bomen, enkel struikjes. Drie dagen op de Eyre-Highway, en dat was quite a trip. Kijk, die snelweg ligt er pas in zijn/ haar volle glorie sinds 1976. Na Nullarbor, in het kleine plaatsje Ceduna beland, waar niet echt heel veel viel te beleven. Behalve natuurlijk Sas’ verjaardag. Dreissig Jahre, …en je kunt het al beginnen zien: kraaiepootjes, voorovergebogen lopen met een stokje, tanden die niet meer meewillen, en vreemde uitlatingen over WO II. Tja, ouderdom. Trouwens, tanden… tja, morgen gaan we hier in Adelaide naar de tandarts, want dat moet er toch ook eens van komen. As we Centraal-Amerika willen aandoen, zullen we dat toch wel met een gezonde bak ivoor moeten doen. Over ivoor gesproken, Cape Labatt zat er vol van. Of nee, dat waren zeehonden, maar ik moet de deze twee gedachten toch wel met iets aan elkaar linken. Het was er mooi, winderig – waar zelfs ik niet tegen opkon – en zeehondelijk. Chien de Mer. Juist. Luie beesten die lagen te zonnen. Net goed. En dat allemaal in een National Park. Och, en ik zou nog andere hoogtepunten vergeten: picnicken in de Stirling Ranges, tussen de gele bloemen, de wildflowers… echt wel heel erg de moeite. Natuurlijk kunnen we het gevoel van de outback, het zitten in de wagen, ons gevoel van rijdend sujet niet echt overbrengen, maar laat ons duidelijk wezen: het is echt wel top. We voelen ons toch wel een beetje als ontdekkers – al gaat het maar om de dingen die wij herontdekken; wat anderen ons vòòr hebben gedaan. De nationale parken liggen hier ook wel heel dik bezaaid: het laatste wat we bezocht hebben, Flinders Park, gaf ons knappe Aboriginal-carvings. En een heuse klapband. Ja manneke. Kijk, de full-service-kerel in Perth had me wel verteld dat de linkerachterband van de wagen aan vervanging toe was. Tja, maar het kon wel nog even wachten. Adelaide bleek de perfecte gelegenheid, maar daar dacht de band anders over: op weg naar Flinders ging het plots van KLAPKLAP. Eerst dacht ik aan een applaus voor mijn stuurmanskunsten, maar het bleek geëxplodeerd rubber. Wij dus na ar Quorn (niet het vleesvervangend voedsel, maar het stadje) waar ik meteen twee nieuwe banden op ons voituur liet steken. Hey, safety goes for everything (slecht Engels, juist). Terwijl de bandenspecialist zijn werk deed, hebben wij ons gelaafd aan lekkere taart, koffie en verse salade. En nu rijdt het vehikel weer blij door het landschap. Enfin, we hebben wel nog een achterlicht nodig (de lenskap) en een buitenboorspiegel, dus dat moet nog effe wachten. Een mens blijft bezig.

Over aan la Triesasieme....

Lieve mensen, tja, het meeste is al besproken door Sven. Even zeggen dat we in die ontelbare uren in de auto supergenoten hebben van alle gekregen cd’s. Niet dat de andere daardoor slecht worden bevonden maar in onze top staan toch zonder aarzelen Nithin Sawney en Tricky. Het eerste nummer van Tricky moet trouwens een beestige mix geven met Everyday People van Arrested Development. Ja, ik mis soms mijn collectie en mijn draaitafels om wat te klooien. Heb trouwens mijn favoriete radio gevonden. Radio triple J mixt veel gepraat met platen van Stephen Malkmus, een oude Violent Femmes, de nieuwe Howie B en de laatste jungle met een Velvet Underground nummertje. Wauw. Het meest van al genoten natuurlijk van Flip Kowlier. Jaja, die man maakt het al in Aussie, al is het tot nu toe enkel in onze campervan. Een welgemeende Fuck You en dingen als liefdadigheid mogen wat mij betreft werchter 2002 afsluiten met op de ene avond een gypsieband als begeleiding en de andere dag met de mannen van Orbital die er hun bier onder brouwen. Laat dit de muziek van de toekomst worden. Kleinkunst ontmoet dans en Nirvana-gekloon en ik kom terug naar huis. Eindelijk terug wat humor op de muziekplanken. We hebben ook profijt aan heel dat Tower-gebeuren want de dollar daalt hier spectaculair. Enkele franken verschil tegenover begin september! Australiërs zijn toch moeilijk te doorgronden mensen. Je hoort hier (zelfs in de grote stad) niemand praten over Afghanistan en mogelijk gebruik door terroristen van chemische en biologische wapens. Ook Israël-issues vind je ergens op de laatste bladzijde in de kranten. Het is hier Ansett Airlines en hun faillissement dat de klok slaat. Wij hadden ook even de peppers want Cor en Peter zagen zonder pardon hun binnenvlucht geannuleerd. En wat dan weer de backpackers op onze route betreft: die lezen hier plots allemaal de bijbel of de Celestijnse belofte. Mijn verjaardag was de max. Heel blij dat lieve Isabel er bij was en die dag wordt duidelijk geen onbekende datum. Er is een ware babyboom de laatste dagen. Sinds ons vertrek zijn er acht jongens en twee meisjes geboren. Dat wordt wat binnen 16 jaar! Hahaha. Wijzelf zijn ook papa en mama geworden. Wij hebben twee kindjes geadopteerd in India. Twee grote jongens eigenlijk: MUTHUKUMAR 5/12/91 en XAVIER 16/05/92. Voilà, de laatste weken zijn gevlogen en ik geniet van Isabels gezelschap. Buiten die klapband (was me dat schrikken) verliep en verloopt alles prima. Heb een goed en zonnig weekend, hier is het ook 29 graden met zon.

Saskia, Sven en Isabel
Adelaide, Australië, zeven en een half uur later!

Lees verder naar maandag 8 oktober.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.