Donderdag 31 mei (deel I)
Mensen altegaar, jaaaah, terug van de Perhentian eilanden, zoals dat hier heet, met een hele berg zand in onze schoenen, gekristalliseerd zout op onze lippen, en graten tussen onze tenen... het was mooi. Het mocht eigenlijk wel, want na maanden van zeulen met zware rugzakken en het trekken van deze naar geen plaats, werd het wel tijd voor wat onvervalste zon, zee, rust en verse vis. Dat Perhentian - en Maleisië in het geheel - heel wat duurder uitvalt dan verwacht, nemen we er graag bij. De omgeving liegt er niet om. Muktabar is lekker, en verse soyabeanmilk (hier steevast boonspruiten genoemd) is net zo dorstlessend als voedzaam. Goed, geen relaas over het bakken en braden onder het alziende oog van de withete koning, maar wel een iets anders opgevatte mail. Mensen die met hun beide voeten op aarde staan - en dat zijn er tegenwoordig om en bij de vijf miljard - weten wellicht dat we reeds - algoed - zes maanden op tocht zijn. Six months, het equivalent van twee derde van een zwangerschap.
ALS DAAR ZIJN : DE MOEILIJKE MOMENTEN, OFTEWEL LES MOMENTS TERRIBLES, OFTEWEL MOMENTS IN DESPAIR, OFTEWEL BANGKWANGDEES.
- 29 november 2000: de aankomst in het prille begin. Bombay International en de twee malafide, maar o zo tourist unfähige taxichauffeurs die ermee dreigden ons in het midden van de nacht, op een onherbergzame plaats uit de wagen te zetten als we ze geen 600 roepies zouden betalen voor een rit die er maar 100 mocht kosten. Godsamme, dat begon goed...
- Begin december: de bus naar Goa; onbeholpen, naïef als we waren - en misschien nog steeds zijn - weer teveel betaald voor een ticket naar Goa. In plaats van het gebruikelijke bedrag van 300 rs, weer eens 650 ballen neergelegd. Twee keer laten vangen voor de prijs van één. India begon goed... We voelden ons danig in de zeik gezet en in de maling genomen.
- Tijd idem: het overlijden van R's grootmoeder; nog geen twee weken weg, en we kunnen onze vriend niet bijstaan. Op dat moment lijkt de minieme afstand heel groot, en willen we even overspringen om er toch te zijn.
- Tijdens kerst en Oud en Nieuw: Varkala: tja, dat ding, die mooie zeeplaats, dat cliffgedoe, heel mooi en rustig, ware het niet dat de restauranthouders gewoon hun vuilnis van de klif gooiden. Een hele tandoori-oven kwam kletterend naar beneden. Ook dit: de eerste echte verse vis, en de eerste diarree. Moet kunnen. Tonijn in eigen nat, werd terug water uit eigen gat. Strubbelingen, miscommunicatie met het thuisfront over bezoekregelingen tijdens kerst en nieuw, ze kunnen blijkbaar niet in de juist e-mail gegoten worden; het houdt ons ook bezig en halen het bruin van onze facies. Of het moet het water geweest zijn...
- Vrijdag 19 januari tot maandag 12 februari: Andaman Eilanden. Naast het fenomenale van het ongerepte, de pracht en het kamperen, toch ook dit: zandvliegen. Sas staat vol beten, en kan niets terugdoen. Plus, als we het eiland verlaten, blijkt er 1500rs gestolen. Ook dat nog. We geven gal op van ergernis, maar dat duurt niet al te lang. Zwaar ambras met een kapitalistische motorverhuurder in Port Blair: Sven verliest zijn geduld, en na palaveren, discussiëren tegen wat lijkt een granieten hoop arrogantie, gaat het naar buiten, onder het luid gemompel van "you dumb capitalistic motherfucker..." Oeps, dat hoort er ook bij.
- Bombay, eind februari: terug, na zoveel maanden. De stad dreigt niet meer, maar wij dreigen de stad. Een crash van een naaste, de emotionele dieperik in, en dat is op reis nooit leuk...
- Gujarat, drie weken na die bewuste 26 januari: de aarde beeft en wij trekken er naartoe. Goed en minder op hetzelfde moment: de flits schiet door onze kop: wat doen wij hier?!! Zeker als ons bed begint te trillen des nachts en het niet de vibreerfunctie blijkt te zijn. 5.4, en Richter was heel blij...
- Jaisalmer, half maart: de eerste aanvaring met de arrogantie van mannen (Indische) tegenover westerse vrouwen, of vrouwen in het algemeen. De man van het Swastika Guesthouse wordt waarlijk paranoia en beticht Sas en mij - in geringe mate - zijn business naar de verdoemenis te helpen. Tjaaa, kan het even..En dan nog een onduidelijke allergische reactie bij Sassies handen. Het lijkt wel schurft en verre van leuk enkele dagen lang.
- Jaipur, ietsje later: de roze parel??? Niets van, een vieze stad, waar veel te veel om te doen is. Jaipur bekoort ons geenzins, en wij willen er snel weg. Het enige wat er meevalt is het Digi Palace Guesthouse. Sas eerste gevoel van "Ik wil weg uit India...". Svens eerste gedachte van 'Ik wil Hindi beginnen te leren...'" of hoe landen een verschillende impact kunnen hebben.
- Taj Mahal, 24 maart: prachtig. Twintig dollar. Minder prachtig. Rip off roepen we in koor.
- Kajuraho, eind maart: Sas heeft een voedselvergiftiging. Tja, de eerste en dat zullen we geweten hebben. Iets te veel malai koftasaus met slechte germs wellicht. Dagen sidderen en beven, kotsen en runspurts naar het toilet. En dat bovenop een totale breakdown in het mail- en telefoonverkeer, wegens een gigantische panne in het netwerk. Afgesloten, afgezonderd en met een zieke... India begint een beetje te wegen. Het thuisfront panikeert en ook dat doet geen deugd.
- Varanasi, eerste week april: heilige stad, doe me wat, help me hier ontsnappen, veel te warm, te heet, zijn me dat lappen... Juist ja, Varanasi, heiligdom der Hinduheiligdommen. Wat een stad, wat een input, maar wel iets te veel van het goede. Laatste halte in India, en dat werd tijd. Vier maanden als eerste handdruk, het kon wel tellen...Tijd om weg te gaan, vonden we allebei, want in onze hoofden werd het iets te druk.
Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.
© Alle teksten en foto's copyright Saskia en Sven 2000-2001.