Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Donderdag 31 mei (deel II)

- Nepal, 5 april tot 14 april: wat het land van Buddha doet, doet het goed. Niet alles weliswaar, maar toch heel erg veel. Enige nadeel vormden de buschauffeurs, die als gekken door de haarspeldbochten in de bergen scheurden, onderweg aangemoedigd door levensmoede mensen met een karma dat bolstond van het slecht gedrag. Ook geen mogelijkheid tot afdingen, want chauffeurs probeerden ons er steeds in de maling te nemen. Wat een paar keer - tot onze grote ergernis - lukt, maar veel ook niet.

- De posterijen in Nepal kunnen ook onze rug op. Veel laten opsturen vanuit België naar een veilige en gekende plaats, dachten we. Het consulaat zit nu nog steeds te wachten op de post. Twee maanden na datum. Vreselijk, want Sas' rijbewijs zat ertussen. Wat nu? Nog steeds wachten en hopen dat het boeltje vooralsnog toekomt. Benieuwd waar het fout is gelopen.

- Trekking: zou enkel positief mogen zijn, maar ook hier een smet: de porter die ging lopen. Met mijn vertrouwen, achternagezeten door Sas' toorn. Ach, mensen die in je gezicht lachen, je broer noemen, je diets maken hoe je in het Nepali water bestelt etc. zijn niet steeds te vertrouwen. Miljaarde, dachten we toen. God en de verdomme, ook dat wel.

- Tijdens de trekking werd duidelijk dat Svens rechterknie niet gemaakt is om zonder noemenswaardige voorbereiding een zware fysieke inspanning te ondergaan. Knie en rug. Het besef groeide zienderogen dat Sven er mee zal blijven vechten, met die knie, met die rug, tot hij wellicht oud en versleten is. Of hij moet er nu iets aan beginnen doen. Juist. Actie, reactie en de wetten van de zwaartekracht. En onder luid geroep van Sas: dan nog liever vaak een allergische reactie: zandvliegen, handen, dan een slechte rug. Is vervelender, maar een pak onschuldiger en ongevaarlijker ook!

- En, ondergetekende mannelijke helft vergeet de nieuwe!! Maglite zaklamp in Muktinath. Eikel, iets te veel berglucht opgesnoven wellicht. Ach, vergeetachtigheid... Sven kon zichzelf wel voor de kop timmeren die dag. Hoe kon hij? Waarom 1250 frank foetsjie wat in Nepal veel geld betekent.

- Fietsen in Kathmandu komt dicht in de buurt van fietsen in een dioxinedamp. Niets gezelligs aan, zeker niet op bakbeesten die het na vijf kilometer begeven. Minder leuk, dus. Een eind buiten de stad viel het allemaal wel weer mee, maar daarvoor moesten we toch een tiental kilometer afzien. Wat een leuke tocht had kunnen zijn, begon als een strijd tegen de hitte, de smog en gekke chauffeurs.

- Maleisië: vanaf 23 mei via Thailand, op naar Maleisië. Thailand, (14 mei tot 23 mei) na vorig jaar, weer hetzelfde beeld. Het westen van Azië, waar alles te krijgen is. Het viel deze keer meer op: de Thai in de toeristische plaatsen zijn lang niet zo vriendelijk als wat mensen je willen laten geloven. Money, money, money.. wel met de glimlach, maar toch is het dat waarrond alles draait. Zelfs in Maleisië, het moslimland in Azië. Wij dachten dat het er iets goedkoper zou worden, maar niets is minder waar. Het is er duur. Zeker voor budgetbackpackers als wijzelf.

- Vreemd ook eigenlijk is het volgende: op weg naar verre oorden, met als filosofie "we trekken weg van thuis, laten alles voor een jaartje achter, en zoeken contact als we het willen." Dat backfiret, ten zeerste. Toch wel een paar keer geschrokken over het feit dat 'uit het oog, uit het hart' soms echt vreselijke echte proporties blijkt aan te nemen. We wisten wel dat een lange afwezigheid een break in het organische vriendenleven kon betekenen en dat we van sommige mensen weinig zouden horen, maar na zes maanden bijna stilzwijgen van naasten met wie je bijna dagelijks optrekt, die je als echte vrienden beschouwt, begint het alarm in de linkerhersenhelft danig te knipperen. "What the fuck?" spookt meermaals door onze hoofden, but then again: "Was het dat niet waarnaar we op zoek waren? Afzondering, rust, weg-zijn-van-alles? Misschien wel... afstand die geen echte afstand is. De wereld blijft draaien, en wij volgen. Op een ander tempo.

- Enfin, ander punt dat ons een beetje steekt: geen sport. Juist. Steeds van hot naar her trekken, in bussen zitten, ergens toekomen, uitpakken, inpakken: het is geen sport en zal er nooit een worden. We kunnen wellicht wel een paar blokjes gaan lopen, maar geloof me, de hitte en de doemp van de vochtige lucht doen ons gauw andere dingen doen. Stilzitten, lezen etc. De activiteit van ons brein heeft de fysiek overgenomen. Boeken worden verslonden... daarvoor is tijd, maar de fysieke mens wordt - en tegen onze wil in (lees: te warm bijvoorbeeld) - aan zijn lot overgelaten.

- Misschien iets dat geen uitleg behoeft, of dat niet als moeilijk beschouwd moet worden, maar er toch steeds is: we moeten steeds op onze centen letten. Uitrekenen, budgetteren, ander geld... (Sas is een kei in dit soort dingen), etc. En ook altijd denken dat we de deur op slot moeten doen, de rugzakken moeten afsluiten, steeds weer die attentie, die aandacht voor de kleine, maar o zo belangrijke dingen.Sas heeft het soms moeilijk met het steeds van her naar der verhuizen en de practica die daarbij komt kijken.

- Sven heeft dan weer een ander praktisch probleem: hij kan geen muziek spelen. Wel, hij kan het wel, maar het gaat hier niet. Drumstokken zitten in de rugzak, en komen er weinig uit. Net zoals sport dienen zich weinig mogelijkheden aan. De trompet wordt gemist. Misschien eentje kopen, tja, maar we zeulen nu al zoveel dingen te veel mee dat ook dat een beetje te veel van het goede zou zijn. En het feit dat er - na vier jaar zwoegen en zweten, bouwen en oefenen, en dan een harde break - geen n ieuws komt van de mens met wie alles begon. Steken en bad dreams.

- Te veel Israeliërs, en dat zal het zijn.

Lees verder naar deel III

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.