Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Maandag 31 december: De laatste avondmail van 2001 in Oaxaca (deel I)

Lui, yes, nog even op de valreep, voor we het schandelijk ondergewaardeerde Space Odyssey-jaar ruilen voor dat palindroom gecijferte... met een mooie bede en dergelijke, een algemene boodschap, van generlei nut, gewoon om te laten weten dat we nog steeds bestaan, al is het met een beetje minder gezond karma in ons lijf. Sas heeft namelijk een oogontsteking - ja, al een paar dagen - en heeft blijkbaar iets gegeten wat haar darmen niet meteen op gejuich hebben onthaald. Wellicht was het de Mole Oaxacania van gisterenavond: een soort bruine chocoladepap over een stukje kip dat wellicht nooit beseft heeft dat het kip geweest is. Ze voelt zich met andere woorden niet heel erg lekker. Lees: ze voelt zich ellendig. Naast een verkoudheid - wat wil je met al die smog hier in de straten - is alles wonderwel nog oké met mij. Net aan de vooravond van onze groote trek naar Mazunte en het jaaruiteindebegin. Welaan, we hadden jullie verlaten in Guadalajara. Ondertussen hebben we al een paar leuke stadjes onderworpen aan een heus onderzoek en het pleit werd beslecht in het voordeel van Morelia. Een oud koloniaal gehucht waar de stenen zo uit de 17e eeuw lijken weggevlucht. We kwamen er aan na een busrit van ik zal je gaan hebben en meteen konden we op zoek naar een degelijk hotel. Een guesthouse. Gelukkig niet al te veel toeristen te zien in dat gehucht. Gezocht en gevonden, in een mooie posada. Diezelfde avond Morelia nog aan een doorgedreven prospectie onderworpen en gezien dat het heel goed was. We zijn er zelfs naar de film gegaan. Het moet wel gezegd: Mexicanen mogen graag eens naar een pellicula gaan kijken, getuige de talrijke bioscopen. In Morelia de nieuwe met Andy Garcia zien openbloeien. Secretos Ocultos, de vrije vertaling van The Unsaid. Niet zo heel erg spannend en een beetje voorspelbaar, maar laat me jullie niet om de oren slaan met detailgezeik. Het kost hier niks en het beeld en geluid is van uitstekende kwaliteit. We hebben eigenlijk maar een dag in Morelia doorgebracht en dat was genoeg voor een boeiende kerstprocessie en een bezoek aan de prachtige kathedraal. Vreemd toch hoe een hoop stenen in de juiste volgorde de gevoelige snaar kunnen raken. En dan, beste lui, het dilemma: Mexico-wel of Mexico-niet. We hadden een heel pak goede raadgevingen gekregen van een stuk of wat andere reizigers-vrienden. "Gaan!!!" klonk het, "Ontwijk de gevaarlijke buurten en alles komt goed." Tja, tegen zulke beweringen kunnen we natuurlijk heel weinig inbrengen. Mexico Stad zou worden bezocht. Weer de bus in. Na een zes uur durende trip reden we de stad binnen. De suburbs leken te blijven duren. Afgezet bij één van de vier grote busterminals in The City en onze queeste naar een hotel kon beginnen. Gelukkig had heer Wim VR ons een goed adres gegeven. Wij daar dus naartoe, in een van de ontelbare taxi“s. En by Jove and Galilei, het zijn allemaal kevertjes, beetles, VW“tjes. Sir Anthony, rep je derričre hierheen en koop er een. Echt ongelooflijk. In Mexico geldt nog steeds dat VW rules. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat een of andere Duitse oorlogsmisdadiger hier zijn tenten heeft opgeslagen en onder de naam Jesus Vonda Beierenaguilar een bedrijfje begonnen is. Wie zal het zeggen... Maar toen, o heren van Zichem, begon de ellende. We zouden eventjes een bus regelen naar Oaxaca, want Sas had in dat stadje een phoner voor Radio 2 over de kerstdagen. Manneke toch: bel ik naar dat TAPO-gedoe (de terminal die het oosten van het land bedient) om te horen dat alle bussen tot en met maandag 26 december bezet waren. "AAAAAARRRRRGGGHHHHHH......" Een kreet van ontzetting werd in de kamer geslingerd. Sas had het eventjes niet meer, want het betekende dat ze haar phoner over kerst en de informatie over de magische nacht van de radijzen op haar buik kon schrijven. "Dat gaat niet. Nee. Absoluut onmogelijk. We moeten vroeger weg." Okee, opnieuw gebeld. In mijn beste Spaans - na een maand wil dat nog niet zo heel erg goed lukken - geregeld dat we de avond zelf nog de bus in konden. Enige vereiste was mijn VISA-nummer te geven voor de reservatie. Niet dus. Geen denken aan. "Well," zei de man in zijn beste Engels "you come TAPO, many seats on bus. Good okay. Adios." Fijn zo. Hup de kamer uit, geld gelukkig teruggekregen en hup weer een taxi in. Deze keer geen kever maar een heuse Nissan. Een kwartier later en 500 ballen armer staan we weer bij TAPO. Een gezeul met rugzakken door een onderaardse gang naar de balie. La taquilla zoals dat hier heet. Bleek daar om de een of andere reden duizend man aan te schuiven. GODVERDOMME. De moed zonk ons al in de schoenen. Hoe kunnen wij hier in godsnaam nog een ticket krijgen voor deze avond?

Lees verder voor deel II.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.