Wereldreis Saskia en Sven - Wereldreizigersclub

Maandag 31 december: De laatste avondmail van 2001 in Oaxaca (deel II)

Aanschuiven was de boodschap. Eerst naar de balie waar weinig mensen stonden. Dat was die voor de verkoop van hoy, vandaag dus. Vrij vlot bots ik naar voren. "Buon noche, senora, tiene boletos para ir a Oaxaca. Ahora." De madam kijkt heel verbaasd. Het lijkt wel alsof ik haar gevraagd heb naar de grote van haar boezem. "No.Nada. Todo vendido (of zoiets)" "¿Que?" roep ik luid. Watte!!!! Ongehoord. Blijken alle tickets al een paar uur de deur uit. Miljaarde. Ik vertel Sas het heugelijke nieuws. Donderwolken. Na een discussie over een illusoire verloren gegane boeking en helemaal geen resultaat, ziet er niets anders op dan weer aan te schuiven een ticket te kopen voor de dag erop. Om elf uur blijkt nog dertig man plaats te hebben. Een bus. Dertig stoelen. Anderhalf uur aanschuiven. Stress had nog nooit zoveel betekenis.... sprong in de toekomst... Hotel Santa Domingo. We liggen in bed, een beetje verdwaasd naar de Spaanse versie van Thelma en Louise te kijken. Veel consternatie om niets. Voordeel aan het hele voorval is dat we een paar uur de tijd hadden om wat te gaan zichtenzien. Zocalo, het museum van hedendaagse kunst en een ontbijt in een zeer mooi restaurant. Het valt zelfs zo mee dat we wellicht teruggaan naar Mexico, al is het maar om een vlucht naar huis te nemen. (Ergens eind maart, dus als iemand weet waar je heel goedkope vluchten kunt boeken... laat maar komen, hoewel een vlucht uit Guatemala wel praktischer is...) Na Mexico naar Oaxaca, de stad waar we nu nog steeds zitten. Al meer dan een week laven we ons aan de gezellige drukte, de muziek en het openbaar leven. Het doet waarlijk goed ergens voor een langere poos te zitten. Het moet gezegd dat je na een jaar rocken all over the world wel eens snakt naar een week, of anderhalve week op dezelfde stek te zitten. Vandaar dat we in Mehikkoo kiezen voor langere periodes op dezelfde plaats: hier een dag of negen en in Mazunte een week of zo. Dat we daardoor een paar mooie sites missen, weten we maar al te goed, maar de tijd is aan ons, n'est'ce pas. Oaxaca, een plaats waar ze zwemmen in de chocoladesaus, heeft ons heel wat gegeven. Te beginnen met kerst en de Noche de Rabaños. De nacht van de radijzen. Boeren uit de streek komen elk jaar weer naar Oaxaca city afgezakt waar ze hun radijssculpturen tentoonstellen. Wat wij gezien hebben was ongelooflijk artistiek. Echt wel de moeite. De phoner van Sas was dan ook heel erg goed. Kerst zelf was ook wel de moeite, met processies allerhande en veel pétards. Bommen die onze harten uit kadans brachten. We hebben hier ook heel goeie opnames gemaakt van blinde muzikanten. De buskers hier zijn echt wel top. We zullen zeker een compilatie maken van de beste dingen die we tijdens de reis op disk hebben gezet. Dat wordt nog wat. Naast al dat fraais - en het lekkere eten - heeft la Sas ook een Temazcal-sessie ondergaan, een soort van heel oude Mayakuur die lichaam en geest van alle vuil reinigt. Ze kwam veertig kilo lichter buiten. Dat zal het zowat wezen, me dunkt. Behalve het feit dat Jell-O (gelatine-drek-dessert) hier deel uitmaakt van vrijwel elke maaltijd, valt er niets slechts te melden. We hebben ook nog een daguitstap gemaakt naar Monte Alban (ruïnes) en Ocotlan (een typische markt). In Mazunte zullen we weer een project bezoeken, twee zelfs, iets met de gevangenis daar en het andere in een dorpje waar een Belgische vrouw zich bekommert om de Indianenkinderen. We zijn hier gisteren een Belgische tegen het lijf gelopen en zij had daar en vriendin zitten (in Mazunte, niet de gevangenis), zo komen we op dat idee.En spannend wordt het want de bus daarheen nemen we seffes en doet negen uur over 250 kilometer. De dode rit, of te haarspeldbochten en stijle stukken in snelvaart. Ook de gevangenis geeft vele vragen. Na Bang Kwang Prison in Thailand willen we ook wel eens weten hoe een gevangene in Mexico het stelt, maar er heerst een dengue-fever-epidemie. Een variant op malaria maar waar je niks preventief tegen kan doen. So.....

Hou jullie taai
Happy 2002!

Saskia en Sven
Oaxaca, Mexico.

Lees verder naar vrijdag 11 januari.

Terug naar de homepage van de Wereldreizigersclub.