Reisverhaal Costa Rica & Panama

Zondag 17 februari

Middels de praktijk is de conclusie al aan komen waaien: ik moet een paar dagen op dezelfde plek blijven. En dat is niet hier, op Bocas del Toro. In tegenstelling tot alle enthousiaste verhalen die ik erover heb gehoord, valt het me erg tegen. Ik had een tropisch paradijs verwacht, en niet een nationaal park dat bezaaid ligt met afval en een gevaarlijk semi-strand dat een paar kilometer ver weg ligt. Ook het weer valt tegen – opnieuw een dik en grijs wolkendek vandaag.

Ik besloot de laatste dagen van mijn vakantie door te brengen aan de Pacifische kant van Costa Rica, waar je wél witte stranden, een blauwe lucht en een regenwoud hebt. In één ruk wilde ik die kant op, zonder veel tijd te verspillen met reizen. Dat heb ik geweten. Na een flink stuk lopen, de boot, de taxi, de bus, nog een bus, lopend de grens oversteken, nog een bus en nog een taxi kwam ik aan in Bahía. ’s Ochtends negen uur vertrokken (Panamese tijd), ’s avonds zeven uur (Costa Ricaanse tijd) aangekomen.

In het begin vond ik het reizen nog wel leuk, maar ik werd steeds chagrijniger. Vooral na de eerste busrit nam mijn humeur in snel tempo af. Het begon er al mee dat die eerste bus door wilde rijden, terwijl m’n rugzak nog op het dak lag. Het gebeurde in David, waar ik over moest stappen. Toen de buschauffeur door wilde rijden probeerde ik de deur open te doen, maar die had die eikel op slot gedaan. Terwijl ik aan de deur rammelde, stak zijn bijrijder vanachter het raam zijn middelvinger naar me op. Na wat gevloek en geschreeuw haalde een hulpje uiteindelijk mijn rugzak van het dak af. Stelletje schoften.

De volgende bus naar de grens reed zo tergend langzaam, dat ik de neiging had uit te stappen en ‘m te duwen. Hij kon wel sneller, maar de bus zat nog lang niet vol en door als een slak te rijden hoopte de chauffeur meer passagiers op te pikken. Wat niet lukte. In de derde bus, inmiddels in Costa Rica, kreeg ik bijna ruzie met de kaartjesverkoper. Tijdens het instappen had ik braaf betaald, maar na een tijdje rijden begon-ie opeens in het Spaans tegen me te schreeuwen. Het enige wat ik verstond was ‘ticket’. Ik dus in het Engels terug schreeuwen dat ik al had betaald. Bleek het om een gereserveerde plaats te gaan, en die was dus niet voor mij bestemd. Moe en gefrustreerd kon ik de rest van de busrit in het gangpad staan.

► Lees verder naar maandag 18 februari.

Nog meer reistips
Filter by
Post Page
Sort by