Dagboek van Afrika

Vrijdag 30 januari

De grappigste mensen in dit land vind ik de metereologen. Al vanaf het moment dat ik Kenia arriveerde wordt er regen voorspeld, en elke dag schijnt de zon weer. Pas één dag heeft het een heel klein beetje geregend. Ze willen zó graag regen, óf ze zijn verlamd geraakt door El Niño. Maar ze zitten er iedere keer naast. (Over El Niño gesproken, hierdoor kunnen ook sprinkhanen goed gedijen – naast me zit er een van 10 centimeter lang). Tot mijn verbazing en grote schrik kwam ik vanochtend in de lobby van mijn hotel George weer tegen, de man die me vorige week in Nairobi de hele dag achtervolgde met safaritochtaanbiedingen. Die gozer is niet van je af te slaan, hij is overal te vinden. Pas na veel moeite kon ik hem van me af schudden. Kenia is niet echt een islamitisch land, maar toch vieren ze de ramadan voor de paar moslims die hier wonen. Het was vandaag de laatste dag, dus alles was gesloten (officiële feestdag dus). Het was een stuk rustiger in de stad, maar er was dus ook niks te toen. Ik heb vooral in de stad gekuierd op zoek naar dingen die ik kon doen, wat beperkt bleef tot koffie en bier drinken op de schaarse terrasjes die Nairobi rijk is. Lekker mensen kijken. ’s Middags om half zes ging ik naar de nieuwste James Bond-film Tomorrow never dies. De bioscoop zat tot de nok gevuld met rijke, niet-islamitische Kenianen. Hier en daar zat er een blank, bruinverbrand gezinnetje tussen. Zoals vaker in ontwikkelingslanden werd ook hier het volkslied gespeeld voordat de film begon, en werd iedereen geacht op te staan en mee te zingen. Ik vond het een gewone, middelmatige actiefilm. Daarna naar een bar, Zanzebar, waar in een donkere ruimte heel veel donkere mensen bier zaten te drinken. Ik zag het verschil nauwelijks. Heel wat sneller dan in het kille westen gingen hier al vrij snel de voeten van de vloer.

Lees verder naar zaterdag 31 januari.

Nog meer reistips
Filter by
Post Page
Sort by