Dagboek van Afrika

Maandag 9 februari

Het was stil vandaag in mijn hotel. Net als op andere dagen was ik de enige gast, maar iets maakte het dat het een stuk killer, somberder en bedeesder was dan op andere dagen. Er hing iets in de lucht. Er waren ook veel minder personeelsleden op de been en de lucht was zwaar bewolkt. Vlak na m’n ontbijt kwam Issa naar me toe, met een bedroefd gezicht. Hij vertelde dat zijn oudste broer was overleden, 65 jaar oud. Hij had last van zijn buik. Een uur later brak er een noodweer los. De lucht werd bijna zwart, het begon hard te waaien, de palmbomen zwiepten flink heen en weer en even later denderde het water met bakken uit de lucht. Ik dacht dat het nog een stuk harder zou gaan stormen, maar al spoedig nam de regen af en kwamen de eerste zonnestralen weer tevoorschijn. Hassan, de jongen van de “receptie” (een versleten hut met een balie) kwam met een zuur gezicht bij me en zei dat ook hij last van zijn buik had. Na wat doorvragen dacht ik dat hij diarree had, dus ik heb hem wat Immodium tabletten gegeven. Steeds meer raak ik ervan doordrongen wat voor armoedig en miserabel leven deze mensen hebben, zo ver verwijderd van het luxe en gemakzuchtige leven dat wij in het westen hebben. Op het eerste gezicht lijkt dit het ultieme tropische paradijs, maar erachter gaat een hele andere werkelijkheid schuil. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit mijn vakantie een andere draai geeft, terwijl ik vorige week eersteklas reizend met de trein naar Mombasa nog dacht dat ik me teveel afsloot voor het echte Afrika. Dit is, onder meer hierom, mijn laatste dag in Jambiani. Maar ook vertrek ik morgen omdat ik de vliegenplaag, de kakkerlakken in mijn bed en de geïsoleerde verlatenheid meer dan zat ben.

Lees verder naar dinsdag 10 februari.

Nog meer reistips
Filter by
Post Page
Sort by