Dagboek van Maleisië

Zondag 21 maart

Ik wilde zo snel mogelijk weer weg uit deze ghost town van 100.000 inwoners met de naam Kuantan, maar het was niet voor half één voordat ik in de bus zat naar Cherating. Net als gisteravond moest ik vanochtend enkele mijlpalen verzetten – dit keer met mijn rugzak op – om een plek te vinden waar ik kon ontbijten. Uiteindelijk kwam ik terecht in een ouwe mannen café waar de tandeloze eigenaar nog net ‘toast’ en ‘tea’ kon verstaan. Op een markt nabij heb ik ook een paar gloednieuwe slippers gekocht, voor ongeveer negentig cent. Ik dacht wel dat ik ze goed kon gebruiken in Cherating, een klein dorp aan het strand waar ik een paar dagen wil bijkomen. Maar waarvan eigenlijk? Ik heb niet het idee dat ik me enorm heb ingespannen de laatste dagen, maar ik heb wel heel veel behoefte aan een rustige plek met weinig auto’s, veel zon en natuur. Cherating stond in de Lonely Planet beschreven als een rugzakkersstek waar sommige reizigers soms wekenlang verblijven. Ik verwachtte iets vergelijkbaars als Goa of Zanzibar en dat bleek inderdaad te kloppen. Een mooi wit strand, kristalhelder lichtblauw water, palmbomen en een hele rits guesthouses, restaurantjes en cafeetjes om de vermoeide backpacker te bedienen. Ik heb mijn eigen chalet in de Kampong Inn, ongeveer dertig meter van het strand. Dat ik opeens in de natuur ben ervaar ik ook aan de muggen, de kakkerlakken in mijn badkamer, hagedisjes, vreemde vogels en rare tropische insecten. Wat een verschil met het geciviliseerde Singapore waar ik eergisteren nog was! Op een handvol andere reizigers na is het vrijwel uitgestorven in Cherating. Terwijl het regenseizoen toch al lang voorbij is (maar er toch zo nu en dan hevige plensbuien naar beneden donderen). lk vraag me af waar alle rugzakreizigers opeens gebleven zijn. Is Maleisië om voor mij onbekende redenen niet populair meer?

Lees verder naar maandag 22 maart.

Nog meer reistips
Filter by
Post Page
Sort by