Dagboek van Maleisië

Maandag 22 maart

Langzaam, stapje voor stapje, heb ik het idee dat ik van de ‘stress’ afkom van mijn werk en de spanningen van een nieuwe trip. Door de eerste dagen vooral in grote en drukke steden te verblijven was ik nog wat gehaast en wilde ik elke dag een druk programma afwerken, net zoals ik dat in Nederland ben gewend. Ik werd al nerveus bij de gedachte dat ik elke dag niet een uur in mijn boek had gelezen dat ik uit Nederland had meegebracht. In Cherating valt die gehaastheid geleidelijk van me af, simpelweg omdat er niet veel is te doen. Behalve luieren dan, wat ik het grootste deel van de dag heb gedaan. Het dorpje is aan een prachtige baai gelegen waar je heerlijk in kunt zwemmen. Je kunt tweehonderd meter zwemmen en nog steeds de bodem zien (en er ook nog steeds op staan). Op het strand zijn maar weinig mensen en geen enkele Maleisiër kwam naar me toe om me fruit, een boottochtje of een snorkeltrip aan te smeren. Wat een beleefd volk! Er zijn genoeg bomen die voor schaduw zorgen als het even te heet wordt in de zon. Zoveel zon scheen er niet vandaag en in de ochtend regende het zelfs even – volgens andere reizigers voor het eerst in lange tijd. In de chalet naast mij zit een Brit, Chris geheten, die nog maar enkele weken geleden begonnen is met een wereldreis van een jaar. Het is een aardige jongen, beetje alternatief met paardestaart en tai-chi beoefende. ’s Avonds gingen we eten in zijn favoriete Maleisische eettentje, waar we in gesprek raakten met ex-legerkapitein Chow en drie van zijn medewerkers afkomstig uit Bangladesh, die hij de ‘crew’ noemde. Het werd steeds gezelliger en we besloten de conversatie onder het genot van een fles Maleisische wodka voort te zetten in de Beach Bar, the place to be in Cherating. Terwijl naast ons vier Deense meisjes zaten te flirten met vier Maleisiërs, hadden wij een te gekke tijd met kapitein Chow.

Lees verder naar dinsdag 23 maart.

Nog meer reistips
Filter by
Post Page
Sort by