Dagboek van Maleisië

Dinsdag 9 maart 1999

Ja, ik heb het weer gedaan. Ik heb weer een stevige knoop doorgehakt en ben in het vliegtuig gestapt. Ik ben weer eens getroffen door het reisvirus en wilde zo snel mogelijk zo ver mogelijk op reis. Ik hield het niet meer uit in Nederland. Allereerst was ik beu van de regen. Acht dagen lang heeft het ononderbroken geregend, totdat ik op Schiphol in het vliegtuig ben gestapt. Daarnaast ben ik moe, wat zeg ik, afgepeigerd van de stress in het drukke Amsterdam. Dat wilde verkeer, die asociale mensen in mijn buurt en de dagelijkse, knellende deadline op mijn werk – ik kon er even niet meer tegen. Niet dat de stress nu minder is geworden. De voorbereidingen voor een verre reis zijn altijd inspannend. Ik heb geen minuut stilgezeten voordat ik mijn boarding pass in ontvangst nam. Pas nu heb ik het gevoel dat de ontlading langzaam bij me aan het openbaren is. Na nog eens wat extra stress op weg naar Schiphol. Die vervloekte Nederlandse Spoorwegen: ik heb er anderhalf uur over gedaan om van Amsterdam naar Schiphol te komen. Door een zogenaamde seinstoring – het sein wilde maar niet op groen springen – heb ik bijna mijn vliegtuig naar Londen gemist. Ik vloog eerst een uurtje in de verkeerde richting, om in Londen m’n vliegtuig naar Kuala Lumpur te kunnen nemen. Het was een aanbieding van British Airways die ik niet voorbij kon laten gaan. Nu zit ik op ongeveer tien kilometer hoogte, ergens boven het Midden-Oosten denk ik, me op mijn Maleisië-trip voor te bereiden. Het is ondertussen al donker en de meeste mensen doen een poging om te slapen. De muziek in mijn walkman hoor ik nu voor de tweede keer. Volgens de Nederlandse tijd is het nu half elf, volgens de Maleisische tijd is het half vijf in de ochtend. Ik ga zo ook een poging wagen te slapen.

Lees verder naar woensdag 10 maart.

Nog meer reistips
Filter by
Post Page
Sort by