Dagboek van Maleisië

Woensdag 7 april

Het is de laatste dag van m’n trip en zo voelde ik me ook toen ik vanochtend wakker werd. Het is alweer bijna voorbij en elke keer verbaas ik me er weer over hoe snel de tijd vliegt. De halve ochtend ben ik bezig geweest om mijn rugzak te reorganiseren, de andere helft staarde ik uit het raam van m’n hotel, zat ik op bed na te denken over wat ik allemaal heb beleefd en ijsbeerde ik met de gedachte hoe ik mijn laatste dag in Maleisië zou kunnen doorbrengen. Traditioneel ging ik weer op jacht naar souvenirs. Maleisië is zo’n modern land dat handgemaakte artikelen echter nauwelijks te vinden zijn. Mijn aandenken bleef dan ook beperkt tot een kleurig batik T-shirt, een imitatie Chinese vaas uit de 13e eeuw en enkele illegale cd’s en softwareprogramma’s. Die zijn hier volop te krijgen, evenals Rolex-horloges, dure parfums en exclusieve merkkleding, voor slechts enkele ringgits. In de middag had ik weer afgesproken met Janice, dit keer in de Starbuck-koffieshop in een hypermodern winkelcentrum. Het is zo’n leuke en rare meid en ze heeft me veel over Maleisië verteld. Zoals het verhaal dat de meeste Maleisiërs hun rijbewijs gewoon kopen, een van de redenen voor het roekeloze gedrag van veel verkeersdeelnemers. Over het eten hier en de liefde van de bevolking ervoor, en hoe de mensen ondanks drie uitgebreide maaltijden per dag toch slank kunnen blijven. Over werk en salaris, over liefde, over religie en over de ‘Caucasians’, zoals ze de westerlingen noemt. Ik ben blij dat ik haar heb ontmoet, het is een hippe en moderne meid die over een hele andere kant van Maleisië kan vertellen. Ik vond het jammer dat ik nu al afscheid van haar moest nemen, maar het was in ieder geval een waardig afscheid van Maleisië. Ik heb het idee dat ik het land nu ‘voller’ en ‘rijker’ verlaat en niet alleen over de rugzakkersplekken mee kan praten, hoewel ik Maleisië beter probeerde te begrijpen door een lokale krant te lezen. Ik heb haar de Nederlandse manier van afscheid nemen geleerd: drie kusjes op haar wang. Toen was het tijd om te gaan, om weer de lange reis naar Nederland te ondernemen. Met de bus naar het ultramoderne vliegveld ver buiten de stad en daar heb ik mijn laatste ringgits uitgegeven. Toen ik uit de bus stapte, snoof ik nog even de tropische warmte op – het zal wel heel lang duren voordat ik weer in zo’n aangenaam klimaat verkeer. Met een paar honderd mensen in de grote Boeing naar Londen, een nachtvlucht van 14 uur. Donderdagochtend vroeg op Heathrow overgestapt op het toestel naar Amsterdam. Het was zwaar bewolkt en koud in Nederland, maar het feit dat mijn ouders me ophaalden van het vliegveld gaf me warmte van binnen. Dezelfde warmte die ik vaak in Maleisië heb gevoeld: de vriendelijke mensen, de oprechte medereizigers en de tropische natuur pur sang. Het was een memorabele reis, die naar mijn gevoel veel te kort heeft geduurd. Ik verheug me er nu alweer op opnieuw naar de tropen af te reizen. Hoewel ik maar al te goed weet hoe snel de ‘volle’ Maleisische ervaringen in het opgefokte Nederland vervagen.

EINDE

Nog meer reistips
Filter by
Post Page
Sort by